Vijf jaar na het vorige album en een hiatus van ongeveer drie jaar is The Neighbourhood terug met een nieuw album. Is (((((ultraSOUND))))) hun come back? Of had de hiatus langer door moeten gaan? Als het aan hun fans op het internet ligt, spreken we van het eerste, en daar kunnen we ze ook zeker gelijk in geven.
De vibe van het album is zoals we die van The Neighbourhood kennen. Het alternatieve/indie-album heeft een rustige sfeer, maar kent toch catchy beats die de luisteraar echt meenemen. Dit is iets wat we op hun voorgaande albums ook zeker hebben gehoord.
Een nummer dat opvalt, is Private. De track heeft een herkenbare beat, maar klinkt toch nieuw. Er zit afwisseling in en er wordt gespeeld met een climax. Het nummer is fijn om naar te luisteren en kan zowel als voor- als achtergrondmuziek dienen. Dat horen we op meer nummers van de plaat terug.
Veel liedjes lijken een simpele basis te hebben, zoals de openingstrack Hula Girl. Het nummer is niet complex, maar dat voegt juist toe aan de charme. Het luistert lekker weg en leidt je bovendien goed het album in.
Een nummer dat iets minder simpel klinkt, is Stupid Boy. De track start rustig, maar je voelt vanaf het begin al spanning. De band speelt op dit nummer echt met de verawachtingen van de luisteraar, want het is lastig in te schatten wat je een paar seconden later gaat horen. Op deze manier wordt ook hier weer slim gespeeld met een climax, die in dit geval leidt tot een explosie. Iets wat we minder vaak tegenkomen op het album, maar toch past deze track er goed tussen.
De plaat vormt een mooi geheel: de nummers passen goed bij elkaar, maar zijn individueel ook overtuigend. Daarbij is het voor een fan fijn om na vijf jaar zonder nieuwe muziek eindelijk weer iets te hebben om naar te luisteren dat niet ver van de band afstaat. Hierdoor zou het wel als comeback van de band gezien kunnen worden, en is het het perfecte album om mee terug te keren.
