De wereld staat in brand: onrust in (en door) Amerika, het gewapende conflict tussen Israël en de Palestijnse gebieden, de oorlog op Oekraïens grondgebied, mensenrechtenschendingen in Iran (en vele andere plekken). Voor de vier bandleden van U2 aanleiding om vervroegd de ep Days of Ash uit te brengen, vooruitlopend op de release van nieuw album dat later dit jaar verschijnt. ‘De zes tracks op deze ep zijn nummers van verzet en ontzetting, van rouw — een muzikale momentopname van de huidige staat van de wereld’, aldus de band in een persbericht. De lp die volgt heeft volgens zanger Bono juist een sfeer van hoop en vertrouwen.
Wanneer termen als verzet en rouw door U2 gebruikt worden als inspiratiebronnen, gaan de gedachten al snel uit naar de periode War (1983) en The Unforgetable Fire (1984). De sound van Days of Ash heeft daar soms wel iets van weg. In ieder geval klinkt ze rauwer en minder vol van geluid dan bijvoorbeeld het laatste album Songs Of Experience uit 2017. De kritische toon van deze ep wordt in de eerste track – American Obituary – direct gezet door het vijfde amendement van de Amerikaanse grondwet te parafraseren: ‘You have the right to remain silent.’ Let vooral op de subtiele toevoeging van Bono daarna: ‘Or not…’. De snerpende gitaarklanken van The Edge klinken ouderwets vilein en zetten de boel nog een tandje extra op scherp. Let ook vooral op de drums, want ook Larry Mullen gaat ouderwets lekker tekeer.
Song Of The Future is een ode aan middelbare scholier Sarina die door de Iraanse veiligheidsdiensten werd mishandeld en overleed aan haar verwondingen. U2 portretteert haar als ‘free spirit’ en personificatie van hoop. Enige punt van kritiek is dat U2 hier niet geheel congruent is: waarom het overlijden van dit jonge meisje nú agenderen, terwijl dit in 2022 plaatsvond? Werd die urgentie dan vier jaar geleden niet gevoeld? Daar valt uiteraard tegenin te brengen dat een dergelijk sterfgeval nooit vergeten dient te worden, wat het rechtvaardigt om dit op elk gewenst moment onder de aandacht te brengen. Net zoals de gebeurtenissen op ‘bloody Sunday’ pas jaren later bezongen werden door U2.
Een kort interlude komt in de vorm van een gedicht getiteld Wildpeace van de Israëlische auteur en dichter Yehuda Amichai. Het betekent zoveel als vrede die niet georganiseerd of afgedwongen is, maar organisch groeit omdat de mens er simpelweg aan toe is. Had prima op de aanstaande lp gepast. Met deze zeggingskracht en gestileerde oprechte woordkeuze past het eigenlijk op elke plaat van U2.
Op One Life At A Time hoor je dat de stem van Bono op leeftijd begint te raken. Maar deze boet zeker niet in aan zeggingskracht en lijkt er een extra laag bij te hebben gekregen. Niet langer is er alleen maar boosheid en propagandisme te horen, maar is er ook meer ruimte voor kwetsbaarheid en invoelbaarheid. Alsof Bono zijn teksten persoonlijker doorleeft dan voorheen. Wat tot slot het uitbrengen van Yours Eternally zo urgent maakt, is volstrekt onduidelijk. De dagen dat Ed Sheeran als feature toegevoegde waarde had, liggen blijkbaar achter ons getuige dit dertien-in-een-dozijn-duet.
Na het beluisteren van de zes tracks op Days of Ash die na de sterke opener toch allemaal – in ieder geval muzikaal – wat tam klinken, blijft de vraag wat U2 precies beoogt met deze tussentijdse release. De kans dat deze zes nummers op korte termijn daadwerkelijk invloed hebben op de wereldpolitiek is gering — en daarmee hadden ze evenzogoed onderdeel kunnen zijn van het aangekondigde album. Fijn om weer naar nieuw werk te kunnen luisteren van deze legendarische band uit Ierland, maar die paar maanden zonder deze tracks tot aan de albumrelease waren we prima doorgekomen.
