Review Rewind: Radiohead – A Moon Shaped Pool (2016)

De jaren ’10 zitten er bijna op. Verschillende redacteuren van Nieuweplaat blikken terug op voor hen het beste, meest emotionele, tegenvallende, opvallende of verrassendste album van het voorbije decennium. Dit keer bespreekt David Rooker A Moon Shaped Pool van Radiohead.

Er zijn van die albums waarvan je blij bent dat je er bij was toen ze uitkwamen. Van die albums waar je met smart op wacht, en die na verschijnen tot klassieker worden gebombardeerd. Zo’n album is Radioheads A Moon Shaped Pool voor mij.

Neem bijvoorbeeld al opener Burn the Witch. Een dreigend, met veel strijkers aangezet nummer over de Europese vluchtelingencrisis. Frontman Thom Yorke die in het refrein falsetto een onwijs pakkende melodie zingt. En een combinatie die alleen Radiohead kan verzinnen: basssynthesizer en strijkers in één nummer. Een klassiek Radioheadnummer dus. Ook Ful Stop is dreigend: over een geweldige basriff is het een nummer in 6/4-maatsoort. Vreemde maatsoorten zijn overigens geen uitzondering op dit album (en de meeste Radiohead-albums).

Buiten die paar uptempo nummers is A Moon Shaped Pool vooral de meest ingetogen plaat die Radiohead ooit heeft uitgebracht. Eén van de sleutelsongs is True Love Waits: de albumafsluiter over Yorkes overleden vrouw. Sommige nummers zijn al een ervaring op zich. Neem bijvoorbeeld Daydreaming. Ik zou er hier heel veel over kunnen opschrijven, maar het beste is om gewoon te luisteren. Bij het horen van die allereerste pianoklanken ben ik in ieder geval elke keer weer betoverd. Een nummer dat ik de laatste tijd ook weer helemaal herontdekt heb is The Numbers, nummer acht op A Moon Shaped Pool. Over een Led Zeppelin-achtige, akoestische gitaarriff (nooit gedacht dat te gaan zeggen bij een track van Radiohead) wordt een haast betoverende sfeer ontwikkeld. Magistraal.

Radiohead staat erom bekend een hele trouwe fanbase te hebben die alles van de band goed vindt, maar niet alle tracks op dit album worden door alle fans gewaardeerd. Desert Island Disk wordt een beetje gezien als de zwakke broeder op A Moon Shaped Pool. Voor mij voelt dit niet zo. Het akoestische, kalmerende gitaarspel maakt ook van dit nummer weer een pareltje. Daarnaast wil ik nog even een korte ode doen aan Tinker Tailor Soldier Sailor Rich Man Poor Man Beggar Man Thief. De orkestrale toevoegingen in dit nummer zijn werkelijk fenomenaal. Gaat dat luisteren!

Dat A Moon Shaped Pool meteen bij uitkomen eigenlijk al aanvoelde als een klassieker, is ook weer niet heel verbazingwekkend. Met veel nummers was Radiohead al jaren bezig. Zo werd True Love Waits al voor het eerst live gespeeld in 1995, tijdens de tour omtrent The Bends, en doken de lyrics van Burn the Witch al in 2003 op in de albumhoes van Hail to the Thief. Hiermee is de cirkel dus echt rond.

Iedere keer denk ik dat ik A Moon Shaped Pool wel van binnen en buiten ken, totdat ik ‘m weer aanzet en zo bij iedere luisterbeurt weer nieuwe details hoor. Is je bijvoorbeeld al eens opgevallen dat het eerste woord op de plaat ‘stay’ en het laatste woord ‘leave’ is? Of dat de nummers op alfabetische volgorde staan? Dit houdt het onaantastbare imago dat de band geniet nog verder in stand en is, Radiohead kennende, verre van toevallig.

Wat mij betreft is A Moon Shaped Pool het beste album van dit decennium. Misschien wel het beste ooit – ja, zelfs beter dan OK Computer. En een nieuw Radiohead-album? Dat mag ook wel snel verschijnen. Maar dat zal het volgende decennium worden.

    Wat vind jij van deze plaat?