Wie Carly Simon zegt, zegt waarschijnlijk You’re So Vain. Maar als het daarbij blijft dan missen we toch een groot deel van de veelzijdigheid van Simon. Op haar nieuwste album Comes In Waves, haar eerste plaat geheel met nieuw werk in achttien jaar, laat ze horen dat die veelzijdigheid niets aan kracht heeft ingeboet.
Dat Simon songteksten kan schrijven mag duidelijk zijn. Al in 1994 werd ze opgenomen in de Songwriters Hall of Fame. Dat had ze mede te danken aan het lied Let the River Run dat ze vijf jaar daarvoor schreef, componeerde én opnam voor de film Working Girl. Ze won er een Oscar, Golden Globe én Grammy mee en werd de eerste artiest ooit met een ‘triple crown’. Geen van de twaalf stukken op Comes In Waves gaat dat evenaren, hoewel er wel zeker pareltjes te horen zijn.
Maybe I Never Loved You is zo’n parel. Zonder zijn naam te noemen, is het duidelijk dat deze song gaat over haar huwelijk met zanger en gitarist James Taylor. Daar waar hij dacht dat You’re So Vain over hem ging (‘You probably think this song is about you’) heeft Simon dit altijd ontkend. De inmiddels 83-jarige Simon kijkt op Maybe I Never Loved You nu dus wél terug op dat huwelijk en zingt over het accepteren dat ze na ruim vier decennia nog steeds niet weet waar die liefde eigenlijk over ging. De klassieke instrumentatie waar de tekst op rust heeft operateske allure.
De stem van Simon klinkt wisselend. Daarbij valt op dat de liedjes die een meer jaren‘70-sfeer ademen haar stem als vanzelf doen laten klinken als uit die periode. In eigentijdsere tracks als Love Has No Ending klinkt Simon meer doorleefd en zelfs fragiel op momenten als ze zingt: ‘The crack in the teacup opens a lane to the land of the dead’. De titel van dit lied is afkomstig uit het gedicht As I Walked Out One Evening uit 1937, geschreven door W.H. Auden. Die ken je wellicht van een ander gedicht: The Funeral Blues. Dat gedicht kreeg in 1994 wereldwijd bekendheid door de succesfilm Four Weddings and a Funeral.
Een klein biologie-intermezzo: parelmoer is een zacht glanzende stof die ontstaat in schelpdieren als een binnendringend deeltje irritatie veroorzaakt. Bijvoorbeeld een zandkorrel. Laag na laag wordt die korrel omhuld en zo onschadelijk gemaakt. Als metafoor wordt dit proces uitgelegd als dat iets waardevols kan ontstaan uit pijn of verdriet. Mother Of Pearl (vertaald: parelmoer) is het meest persoonlijke lied op Comes In Waves en gaat over de gevolgen die de scheiding van Taylor heeft gehad voor haar/hun kinderen, die toen een jaar of zeven waren, en wat er na zoveel jaar van afdekken met parelmoer overblijft van de gevolgen van die scheiding.
Wat later op het album blikt Simon vervolgens terug op haar relatie met haar eigen vader in The Father Daughter Dance. Schuldgevoel richting haar eigen kinderen klinkt door in de zinnen die aan haar vader gericht zijn: ‘There was no sadness yet when I was ten’. Een zin die misschien wel de essentie vormt van het album Comes In Waves als geheel. Simon blikt niet terug op haar verleden vanuit nostalgisch oogpunt. Simon zingt twaalf liedjes lang over wat er in golfbewegingen uit dat verleden resoneert in het heden wanneer je de tachtig reeds gepasseerd bent. Gevoelens van liefde, schuld, spijt, de roep om vergeving en de ultieme slotvraag: heb ik het goed gedaan?
Luister voor het antwoord op die vraag vooral naar het laatste lied op deze plaat, Do It Anyway, en voel de zacht vileine You’re So Vain-vibe van weleer die licht gedrapeerd over dit slotakkoord ligt. Comes In Waves is zeker geen parel in het oeuvre van Carly Simon, maar parelmoer toch zeker wel.
