Als je op internet zoekt op “cloudsurfers” krijg je als eerste reclame voor hardloopschoenen voor je kiezen. En die link met het vaderlandse punkrockkwintet Cloudsurfers is helemaal zo gek niet, want diep geworteld in de punk en garagerock, en naar eigen zeggen vooral geïnspireerd door veelkoppige rockmonsters als Ty Segall en King Gizzard, behoort de band tot het energiekste dat Nederland te bieden heeft. En toeval of niet, de derde langspeler Alone Together heeft dan ook nog een track met de titel Runners in petto.
Opener Mont Du Sorry zorgt in ieder geval voor een flitsende start van Alone Together. De band heeft een uitstekende basis met bassiste Jess van de Zee, en de twee(!) drummers: Ramses Hooymeijer en Nanne Hatzman. In de verste verte doet de track denken aan het onstuimige debuut van Claw Boys Claw, maar dan in 2026.
Nadat hun eerdere albums Don’t Know What Hit Me (2021) en Subhuman Essence (2023) werden gemixt door Michael Badger, bekend van zijn werk met onder meer King Gizzard & The Lizard Wizard (“gewoon, gemaild”, aldus gitarist Peter Sloot) is Alone Together gemixt door Jim Zwinselman, gitarist van de Achterhoekse Bökkers. Volgens het persbericht “laat de band horen hoe breed hun sound inmiddels is geworden.”
Alleen, het blijkt dat die breedte vooral zit in de hoe songs zich onderling onderscheiden. Want Cloudsurfers is nóg geen King Gizzard of Ty Segall, en een aantal tracks zijn na een minuut of twee, twee-en-een-half eigenlijk al helemaal af. Wat dat betreft zou de band nog iets verder terug in de tijd kunnen kijken naar hoe een band als The Ramones aan timemanagement deed. Op Daddy Issues, met 2:41 de kortste track, wordt daar overigens al een prima aanzet toe gegeven. Het is natuurlijk een probleem waar bands met een dergelijke livereputatie vaker mee te dealen hebben: hoe vat je die energie samen op een studioalbum, waarbij de interactie met het publiek afwezig is.
De beste vertaalslag maakt de band op tracks als Arachnid en Runners. Beiden afwisselende, meer gedoseerde nummers waarop pas tegen het einde vol gas gegeven wordt. Ook afsluiter Flock Together zit uitstekend in elkaar met tempowisselingen, een fijne surf gitaarsound en de iets omfloerste stem van zanger Thom Liesting, terwijl de energie uitstekend is. Dan is zes minuten bijna nog te kort.
We hoeven ons dus waarschijnlijk geen zorgen te maken over Cloudsurfers, want dat ze de studiocode in de toekomst écht gaan kraken ligt voor de hand. Wellicht door gewoon af en toe de hardloopschoenen uit te trekken.
