Even, héél even denk je: ‘Nee hè, geen zeurderige singer-songwriterplaat.’ Maar als de basgitaar al snel invalt op openingstrack Bark ontrolt zich een prachtig en zelfs rockend nummer. Sterker, er ontvouwt zich een prachtig álbum. Lp nummer drie van de Rotterdamse Naaz is genaamd The Sky Knows I Exist, en is van Bark tot aan het afsluitende titelnummer een inspirerende ‘tour de force’.
Muzikaal doet de plaat in weinig denken aan haar eerste twee producties Bits of Naaz en Never Have I Ever. Het al genoemde Bark is daar een treffend voorbeeld van, met zijn staccato maar opzwepende refrein ‘Would she bark?/Would I bark?/I want to bark’. Alsof er ketenen afgeschud moeten worden.
Het moge bekend zijn: Naaz komt uit een Koerdisch gezin waarin niet alles mogelijk was en proeven van cultuur niet voor de hand lag, of niet binnen bereik was. Dat heeft er mede voor gezorgd dat het voor haar moeilijk was om ruimte te claimen, een plek op te eisen. Als ze gediagnostiseerd wordt met autisme, valt er veel op zijn plaats. Het is geen fijne mededeling maar vanaf dat moment snapt ze haar gedrag steeds beter. Bought Me a Guitar gaat over dat buitengesloten voelen in een witte omgeving vol met bevoorrechte kinderen. De gitaar, uiteindelijk zelf gekocht, staat symbool voor vrijheid. Het is dan ook de gitaar die een belangrijke rol toebedeeld heeft gekregen, want Naaz is op The Sky Knows I Exist niet bepaald vies van porties stevige rock.
Maar het album is veel meer dan dat, veelzijdig als Naaz is. Op Pure weeft ze bijvoorbeeld een buitengewoon smakelijke fusion van hiphop, gitaar en oosterse ritmes. Op Something Good horen we een artieste die het leven uitschrééuwt en zich helemaal bevrijd lijkt te voelen. Als luisteraar ‘kippenvel’ je lekker mee.
Opvallend is dat de rustigste track, I Get Tiered So Fast, de vreemde eend in de bijt is. Niet alleen vanwege het zachte filter dat over haar stem ligt, of het relaxte handgeklap. Nee, het benadrukt vooral dat The Sky Knows I Exist een zeer energiek album is.
Een sterke plaat moet aan twee voorwaarden voldoen: het eerste nummer pakt je vrijwel meteen in en bij elke luisterbeurt wordt de plaat beter. Naaz slaagt hierin met The Sky Knows I Exist met vlag en wimpel. We gaan de oubollige uitdrukking on-Nederlands goed natuurlijk niet van stal halen. Ben je mal.
