Sabbatical is de vierde langspeler van de Berlijnse muzikant, dichter en kunstenaar Rosa Anschütz. Opgegroeid in Berlijn, afgestudeerd in transmediale kunsten in Wenen, en nu weer opererend vanuit haar geboortestad.
Op haar vorige albums liet Anschütz een geluid horen dat ergens tussen darkwave en coldwave geplaatst kan worden, de elektronische afstammelingen van de punk. Dus denk aan Joy Division, of onze landgenoten van Clan Of Xymox. Maar haar geestelijke inspiratie komt van “dark industrial”-grondleggers als Coil, Throbbing Gristle en Nurse With Wound. Het is nogal wat.
Duidelijk is in ieder geval dat Anschütz aangetrokken wordt door het obscure, maar ze houdt de toon op Sabbatical iets lichter. Zeker ‘eighties’, uiteraard moderner, maar ook een beetje intimiderend met haar lage stem die regelmatig doet denken aan de eveneens Duitse Nico. Ja, die van The Velvet Underground.
Sabbatical is gebaseerd op verhalen en gedichten die de muzikante schreef als reflectie op de afgelopen jaren, ook al is ze nog geen dertig jaar oud. Zelf omschrijft ze het als: ‘Sabbatical voelde als het verleden afstoffen, een reinigingsritueel.’
Het album opent fascinerend met spokenwordtrack Eva, gezongen over een vibrerende synthesizer. Tweede track Plaster Copy is zo’n “wave”-track met een bas die van hoog naar laag gaat en een heuse 80’s-vibe heeft. Het voelt wat kil aan maar is tegelijkertijd dansbaar.
Watch me disappear gaat over Anschütz’ jeugd in de Berlijnse wijk Charlottenburg, waar het niet alleen maar zonneschijn was. Of zoals ze zelf zegt: ‘de track gaat over geestelijke gezondheid en een fysieke ervaring in een gewelddadige omgeving’.
Meer dan op haar eerdere drie albums ligt de nadruk op haar vocalen, wat mooi tot uitdrukking komt op het gedragen Like Oxblood, waarover ze naar haar zeggen veel emotionele feedback van luisteraars krijgt.’Tell me why do I feel guilty, when I am reminiscing about the past, reminiscing about the time we spent.’ Het is een refrein dat steeds dikker aangezet wordt en echt binnenkomt. Het is een van sterke stukken op het veertien nummers tellende album.
De mooiste tracks zijn echter de rustigste stukken, als haar stem wat hoger gaat, meer soul bevat, hoopvoller klinkt, zoals Poppies in Limelight en Not a Myth, maar vooral het afsluitende nummer Swan Song. Daarvan hadden er meer op Sabbatical mogen staan. Het is niet waarschijnlijk dat Rosa Anschütz een groot publiek gaat aanspreken met Sabbatical, maar als je van knap geconstrueerde, atmosferische muziek houdt met een eighties coldwave-handtekening, dan is dit een interessant project.
