Rapper, dj, acteur, model, modeontwerper: er is weinig wat Skepta tegenwoordig niet doet. Geen wonder dat de Britse GQ hem vorig jaar tot ‘Man of the Year’ kroonde. Al die uitstapjes hebben hem veel gebracht, maar duidelijk ook iets gekost: focus. The Fork and Knife, zijn eerste album in zeven jaar, barst van de goede ideeën en sterke tracks, maar voelt zelden als een geheel. De titel verwijst naar een gezegde van zijn moeder: wie hard werkt, eet ooit met mes en vork. Inmiddels heeft Skepta zijn plek aan de gedekte tafel ruimschoots verdiend, maar schept hij op dit album net iets te gulzig op.
Dat Skepta weet hoe hij een album moet openen, is geen geheim. Op Konnichiwa zoog hij je met de titeltrack direct zijn grimmige wereld in en op Ignorance Is Bliss liet hij met Bullet From A Gun meteen een nieuwe sound horen. Ook de nieuwe ingetogen opener Secrets of Patriarchy maakt duidelijk dat hij dit keer uit een ander vaatje tapt. Skepta klinkt persoonlijker dan we van hem gewend zijn: hij rapt over de verwachtingen waarmee hij is opgegroeid en de druk die zijn leven al jaren met zich meebrengt.
Op Outside, met Novelist, gaat het tempo omhoog. Skepta combineert zijn volwassenere teksten met de gretige flow van vroeger, al valt meteen op dat zijn delivery een stuk minder puntig is dan bijvoorbeeld op de grimeklassieker Konnichiwa. Hij klinkt als een ervaren bokser die weet dat hij niet langer op pure explosiviteit hoeft te vertrouwen, maar op techniek en timing. Dat maakt de track absoluut niet slechter, maar het is toch even wennen om Skepta op deze manier aan het werk te horen.
Hierna schiet het album alle kanten op. Cold Shower met Project Pat klinkt als de ultieme samensmelting van Londense grime en de rauwe undergroundsound uit Memphis van Three 6 Mafia. Pandora’s Box is juist een introspectieve track over verslaving, obsessies en de keerzijde van succes. Op Aloe Vera met Asake klinkt Skepta vervolgens swingender dan ooit op een aanstekelijke afrobeat. Kortom: op dit album vindt vrijwel iedere luisteraar wel een favoriete track.
Al zal Chippie met Aya Nakamura waarschijnlijk niemands favoriet worden. Samen met de Franse zangeres rapt Skepta enkele bars in het Frans. Door zijn uitgesproken Londense accent klinkt dat echter eerder als een opgenomen Duolingo-les dan als een overtuigende rapverse. Op Broken Hearts met Jorja Smith en Central Cee herpakt hij zich meteen. Deze subtiele, melodieuze track heeft alles in zich om uit te groeien tot een hit.
De hoogtepunten van het album zitten echter aan het einde. Allereerst is de rauwe drum-and-basstrack Innocent Smile met Suggs en Chase & Status ronduit ijzersterk. Elke zin van Skepta is raak en hij glijdt over de beat zoals alleen hij dat kan. Het is precies zo’n track die laat horen waarom hij door velen wordt gezien als de beste Britse MC aller tijden. Na drie minuten maakt hij echter een opvallende keuze door de laatste tweeënhalve minuut te reserveren voor de zang van een kind over een rustige beat. Dat heeft iets ontwapenends en zelfs ontroerends, maar door de lengte haalt het ook wel de angel uit de track en het album.
Op de Boy Better Know-reünie Belly gaat het vuur weer aan. Samen met zijn vrienden rapt Skepta alsof de klok jaren heeft stilgestaan. Bijna negen minuten lang blijft de track op volle snelheid doordenderen, met een fenomenale verse van JME. Dit is dan ook hoe het album had moeten eindigen. In plaats daarvan sluit Skepta af met Victory Lap, een track die al geruime tijd uit is en bovendien niet als finale voelt. Het oogt als een commerciële keuze en zet zo een onverwacht onzekere handtekening onder een album dat verder juist bol staat van zelfvertrouwen. Skepta heeft nog altijd genoeg kwaliteiten om een feestmaal te serveren, maar op The Fork and Knife belandt uiteindelijk net iets te veel tegelijk op zijn bord.
