Na met hun debuutalbum Good Lies de Britse dancemuziek inventief te hebben opgeschud, was het wachten op het vervolg van Overmono, de bandnaam van de broers Tom en Ed Russel uit Wales. Anders dan hun debuut, wat met name tot stand was gekomen in de euforie tussen hun succesvolle live sets, wilden de broers dit keer met Pure Devotion meer een echt studioalbum maken, zonder daarbij de succesformule te veel los te laten.
Dat lijkt heel goed te lukken direct in de openingstrack Lockup. Op een vocal sampletje What A Waste van Fast Relief, een obscuur punkbandje uit de jaren tachtig, wordt direct enorm energiek afgetrapt en krijg je oprecht zin in de rest van het album.
Die zin verdwijnt echter als sneeuw voor de zon bij Knight In Shining Prada. Alsof Overmono een poging doet om Goldband te imiteren zo klinkt deze volledig onverwachte en uit de toon vallende track die van zang wordt voorzien van goede vriend John Holt. Het blijft voorlopig bij deze misser. Het dub-step achtig Slowmotion is weer heerlijk Overmono zoals je hoopt en verwacht. Hoor met name in deze track de geniale vondst waar een synthesizer in de rol van een gitaar kruipt. In het hypnotiserende Even Angel’s Ghost is het Kindora, de zangeres en songwriter uit Tenessee, die de show steelt.
Met Barum bouwt Overmono, al dan niet bewust, een rustpauze in. Opnieuw tonen de broers hier hun liefde voor oude synthesizers. Een in Japan gekochte en vervolgens gerenoveerde Yamaha CS-15 vormt samen met de gesamplede stem van Jaz Karis de hoofdingrediënten van deze track. Barum loopt vervolgens zonder dat je het doorhebt over in het eveneens rustige en mellow-klinkende Mialon.
Met Laxbrook is het gedaan met de rust en ook even met de kwaliteit. De broers hebben, naar eigen zeggen, met vele versies van de track geworsteld alvorens de juiste te kunnen kiezen. Dat lijkt niet helemaal gelukt, want in deze versie eist een monotone repeterende synthesizer die maar niet op gang wil komen irritant de aandacht op.
Gem Lingo (ovr now), met Ruthver, is volgens de broers geïnspireerd door hoe Portishead minimale drums gebruikte op hun succesvolle albums, maar als geoefend luisteraar ben je toch eerder geneigd te denken dat alle inspiratie voor deze track van de mysterieuze Burial afkomstig moet zijn geweest.
Na Adre, een op een conversatie gebaseerde en met louter synthesizer ingekleurd intermezzo, eindigt Pure Devotion met eerst het upbeat maar toch ook vlakke Ballad waar Kindora met partner Rock Flovc opnieuw acte de presence geeft. Slottrack After The Rain, alweer met Kindora, is een tandje beter maar het eerder behaalde niveau met tracks als Lockup, Slowmotion, Even Angel’s Ghost, en Gem Lingo wordt niet meer aangetikt.
Waar euforie tussen festivals nog de inspiratiebron was voor het debuut kiest Overmono nu voor de volledige toewijding in de studio om zo te komen tot nieuwe sounds op basis van oude apparatuur, nieuwe maar ook bekende samenwerkingen en heel veel sleutelen aan elke track.
Het resultaat is een diffuus album met hoogte- en dieptepunten en ook een aantal weinig tot de verbeelding sprekende tracks. Daarmee is de glans van het debuut er een beetje af. En kun je je terecht afvragen of euforie als inspiratie het uiteindelijk toch wint van toewijding? Voor die conclusie is het misschien nog te vroeg. Maar feit blijft dat Pure Devotion niet de opvolger is die verwacht en gehoopt was.
