ZIRP! is de titel van het nieuwe album van DIIV. Deze op het eerste gehoor grappig klinkende titel blijkt echter wel degelijk ergens voor te staan: Zero Interest Rate Policy! Het is het statement van de band dat refereert aan het nulrentebeleid dat tot doel heeft een wereld te scheppen van tot mislukken gedoemde AI-technologiegiganten en -startups. Met als voornaamste uitkomst gebruikers totaal verslaafd te maken aan die technologie en bijbehorende streaming van (social) media.
Dat is nogal een zwaar op de hand liggend thema voor een album. Gelukkig is de hulp van A.G. Cook ingeroepen, bekend als producer van onder anderen Charlie xcx en Caroline Polachek,. Na de nodige tijd met de band te hebben opgetrokken, met name ook tijdens hun liveoptredens, is het Cook gelukt om de nodige luchtigheid in een aantal tracks te kloppen, zodat het album als geheel niet een recept is voor veel te zware kost.
Goede voorbeelden daarvan zijn The Kid, over dat volwassenen eigenlijk niet anders dan grote kinderen zijn, en When The Glow Came For Us. Beide tracks klinken lichtvoetiger en dreampoppier dan wat je van DIIV gewend bent. Een DIIV uit vorige albums klinkt zoals je hoort op de openingstrack The Fountain. Voorzien van een heerlijke gitaarhoek is dit shoegaze ten voeten uit en dus meer dreamrock dan dreampop. Gitaren vormen ook de bijna zeurende, maar daarom niet minder aantrekkelijke basissound in Dare Me.
Die afwisseling tussen dromerige pop en rock lijkt te werken, maar gaat mank in de twee nummers van het album waarin de band juist zijn sterkste statements probeert te maken, indachtig het thema van het album. The Crash klinkt rommelig en onaf. Trillions is een mislukte poging om van een slaapliedje een shoegazetrack te maken.
Het komt allemaal weer goed richting het einde van het album. Evangelizer is zo’n typisch voortkabbelende track die elke keer weer enthousiast op gang wordt geholpen. En de lange uitgestrekte gitaarboog in Underground is verslavend en niet te missen.
Wat ook niet valt te missen is de altijd op dezelfde wijze klinkende, lijzige stem van zanger Zachary Cole Smith. Het is hoe dan ook geen positief teken als het gaat opvallen dat er absoluut geen enkele variatie zit in hoe Smith zijn stem gebruikt gedurende het hele album. Ook niet in de kalme, mooie slottrack Idiot In The Sky, opnieuw duidelijk voorzien van een handtekening door A.G. Cook.
ZIRP! toont onmiskenbaar de invloed die A.G. Cook op de muziek van DIIV heeft gehad. Op een aantal momenten is dat best positief, maar in de totaalbeoordeling van het album valt toch op dat de scherpe randjes van de band er door de producer wel een beetje af zijn geschuurd. Als je daar de altijd al weinig onderscheidende zang van Smith aan toevoegt, blijft er simpelweg te weinig over om het toch redelijk ferme statement van dit album te ondersteunen. Van zware kost tot té licht verteerbaar.
