Dagblad Trouw besteedde deze zomer haar weekendbijlagen aan de zeven hoofdzonden en vroeg lezers wat volgens hen de achtste hoofdzonde zou moeten zijn. Dat werd met overmacht Onverschilligheid.
Noise-rock formative Chat Pile uit Oklahoma is een band die niet op deze achtste, fictieve, zonde te betrappen is. Dat waren ze niet op hun debuutalbum God’s Country uit 2022 en ook niet op opvolger Cool World uit 2024, albums waarop sociale misstanden aan de kaak werden gesteld. Op Who Loves The Sun blijft het niet bij beschouwingen, maar wordt de aanval gezocht – op een van die zeven hoofdzondes. Er is veel gaande in de wereld, en de band constateert dat hebzucht de samenleving naar de rand van de afgrond brengt.
Voor wie de Chat Pile niet kent, stelt het zich voor op openingstrack Creature: kale, doffe drumklappen, een zeer prominent metalig basgeluid, een snerpende, en dan weer ‘grungy’ gitaar, afgetopt met de sombere maar krachtige stem van zanger Ray Busch. En al klinkt dat zo los van elkaar allemaal heel kil, is de totale sound vol samenhang en pakkend. Bovendien klinkt geen band zoals Chat Pile.
We hebben te maken met een band met een duidelijk beeld van de huidige maatschappij: ‘Please don’t say we couldn’t stop this / Please don’t feed me all that bullshit / ‘Cause this is what you always wanted / An empty world, vast and haunted’. Als Busch het over ons uitstort, kent dat geen gebrek aan overtuiging.
Op Deep Blue gaat het over onze geliefde blauwe schermpjes, ons venster op de wereld dat mensen vermaakt, verdeelt en ondertussen het leven uit ons zuigt. De korte frase ‘Waste Your Life’ vat het aardig samen. Big tech kan tevreden zijn in hun streven van mens machine te maken.
PEN I S SMALL raast als een furie over ons heen, net zo meedogenloos als kapitalisme arbeiders uitbuit. En dan rest je, zonder schrijntje hoop, niet veel dan ‘to jerk off under the stairs again’ en ‘to get high in the parking garage’.
Maar Who Loves The Sun leunt niet alleen op de geëngageerde teksten; het album is bovenal het bewijs dat Chat Pile muzikaal nog steeds groei doormaakt. Wellicht geholpen door het muzikale uitstapje In the Earth Again in 2025, met akoestisch gitarist Hayden Pedigo. Dat resulteert in meer tempowisselingen en meer variatie, maar nog steeds met de energie die we van ze verwachten.
De plaat sluit af met de track October All the Time, een voor Chat Pile zeldzame mix van zacht en hard. ‘The sun will continue to shine’. Met of zonder mensheid. En dan treedt de stilte in. In de verte blaft nog een hond.
