Van Dik Hout – Teveel Is Niet Genoeg

Waardering

4

5

Eens in de zoveel tijd tref je als recensent een album waar weinig mankeert aan de afzonderlijke tracks. Het gekke is dat deze tracks bij elkaar geen album vormen. Alsof de rode draad ontbreekt die de songs met elkaar verbindt. Teveel Is Niet Genoeg van Van Dik Hout is zo’n album.

Op dit krap dertig minuten durende studioalbum staan tien tracks, waarvan er zeven al eerder zijn uitgebracht als single. Daaronder ook Op De Golven Dansen Wij; een single die al op 18 februari 2022 – en dus viereneenhalf jaar geleden – werd uitgebracht. Een oud nummer op een album kan prima, maar dan wel met een nieuwe/andere betekenis of functie. Die vlieger gaat hier niet op.

Ook een albumafsluiter heeft een functie. Het is het laatste woord, de muzikale uitsmijter waarmee een artiest de luisteraar achterlaat. Normaliter ontwaar je in zo’n afsluiter iets van een conclusie, een verrassing of op zijn minst een gevoel van verbinding. Van Dik Hout kiest er voor om de plaat af te sluiten met Op Jou Heb Ik Gewacht; de hitsingle met Snelle en Acda en de Munnik. Terugvallen op deze relatief oude samenwerking voelt daarmee als albumvulling en niet als een artistieke keuze.

Het ontbreekt Teveel Is Niet Genoeg sowieso aan een artistieke visie. Iets wat vooral lijkt ingegeven door het ontbreken van muzikale keuzes. Aan de ene kant wil de band het herkenbare muzikale DNA laten horen van melodieuze gitaarpartijen, grote refreinen en de karakteristieke zang van Martin Buitenhuis. Dat komt uitstekend uit de verf op een track als Alleen Maar Jou die niet had misstaan op het album Vier Weken uit 1996. Aan de andere kant beweegt Van Dik Hout richting de folk(rock)- en singer-songwriterinvloeden waarbij de teksten wat beschouwelijker worden en de nadruk meer ligt op sfeer en emotie. Op een lied als Wat Als Jij En Ik is die richting goed te horen. ‘Wat als jij en ik/Wat als dit moment/Voor nu en voor altijd/Van ons zou zijn?’ Een poëtische vondst als de twee tussenzinnen gelezen worden als bijzinnen en de hoofdzin wordt: Wat als jij en ik van ons zou zijn? Ook dat is onderdeel van het Van Dik Hout-DNA: met betrekkelijk eenvoudige woorden iets onverwachts laten ontstaan.

Deze richtingenstrijd beslaat een periode van bijna vijf jaar. Lang genoeg is om te kunnen spreken van verschillende fases en muzikale invalshoeken met als gevolg een gebrek aan albumcohesie en een rode, verbindende draad. Nogmaals: er mankeert weinig aan de afzonderlijke nummers. Waar Heb Je Op Gewacht laat bijvoorbeeld (voor zover we konden vaststellen) voor het eerst Van Dik Hout in driekwartsmaat horen. Let vooral ook op het mooie schurende randje dat de stem van Buitenhuis inmiddels rijk is. Hij klinkt daardoor meer doorleefd en gekweld. Het lied is beeldend en past met speels gemak in menig Nederlandse bioscoopfilm. Maar als subject van dit album wil het onvoldoende in beweging komen.

Van Dik Hout probeert op Teveel Is Niet Genoeg met één hand de oever van hun muzikale identiteit stevig vast te houden. Met de andere hand proberen ze andere/nieuwe muzikale wateren te verkennen. En met één hand is het lastig zwemmen. Het resultaat is een plaat die nergens koers kiest. Tel daar bij op dat 70% van het album bestaat uit eerder uitgebracht materiaal en de albumtitel verklaart zichzelf: teveel eerder uitgebracht werk bij elkaar zetten is niet genoeg om een boeiend album te creëren. In het beste geval spreken we hier van een ‘verzamelalbum van weinig succesvolle singles op één uitzondering na’. Maar ja, probeer daar maar eens een pakkende albumtitel voor te verzinnen.

Nieuweplaat zoekt nieuwe recensenten en spotters