Omdat de naam Godflesh misschien niet de bekendheid heeft die het verdient, eerst een korte introductie: Opgericht in 1988 timmert (hoewel ‘beukt’ de lading beter dekt) Godflesh al bijna 40 jaar aan de weg. Maar het einde is in zicht. Er zal nog een laatste album verschijnen met de toepasselijke titel The End, en dan zit de lange rit erop. Het lichaam van zanger, gitarist en meesterbrein Justin Broadrick laat de toegepaste zangtechniek niet langer toe.
Maar tot het zover is, is het de beurt aan het album Decay, waarvoor de vocalen al in 2023 opgenomen zijn, vlak voordat een hernia het lichaam definitief blokkeerde.
De leden van Godflesh, de eerdergenoemde Broadrick en zijn jeugdvriend bassist B.C. Green groeiden op in het industriële Birmingham van rockgrootheden als Black Sabbath en Judas Priest. Dus dat de muzikale koers stevig zou worden lag voor de hand. Verdere inspiratie kwam van vernieuwende ”noise” bands als Swans en Throbbling Gristle. De sound waarmee Godflesh bekend zal worden is dan ook het best te omschrijven als industrial-metal, en vormt erkende inspiratie voor niet de minste bands zoals als Metallica, Korn en Neurosis.
Fast forward naar de feiten van 2026: Broadrick speelt op zijn 57e mee op de single On Video van Phoebe Bridges, en Godflesh brengt Decay uit. Hoewel de band in het verleden geëxperimenteerd heeft met echte drummers (met uitstekende albums als resultaat), heeft de drumcomputer altijd sterk de voorkeur gehouden. Niet alleen vanwege de mogelijkheid om alles tot in de puntjes te tunen, ook de klinische sound is essentieel voor Godflesh. Waar de drumcomputer ooit het enige elektronische element was, zijn synthesizers, zoals goed te horen op openingstrack Master and Slave, inmiddels een belangrijk onderdeel van de sound geworden.
Teksten van Broadrick zijn over het algemeen bondig en moeilijk te verstaan, maar gezegend met pas op latere leeftijd erkende psychische ‘rugzakjes’ vertelde de zanger dat omgaan met andere mensen hem steeds slechter afgaat. Daarover gaat Decay. Een gevoel van leegte kan je overvallen, zeker met traag gezongen teksten als ‘How can I/Look away, How can I/Turn away, Teach me how / Communicate’
Decay klinkt dan ook zo mogelijk killer dan eerder werk. De beukende drummachine, overstuurde gitaar, vocaal gereutel. Met name de eerste 5 vijf tracks blijven in dit spectrum dicht bij elkaar. En toch pakt het je, kom je al luisterend in een soort trance.
Op de twaalf minuten durende afsluiter Consume me doet de band er nog een schepje bovenop en ontaardt het halverwege in een geweldige chaos. Het is mooi dat in de laatste minuut het ventiel wordt opengedraaid, alle spanning ontsnapt en het zowaar contemplerend eindigt. Godflesh is ‘one of a kind’ in het muzikale landschap en Decay is een kundige één-na-laatste uiting daarvan.
