Eigenlijk is de release van Jungle’s nieuwe album Sunshine een paar maanden te laat. Dit is zo’n album dat je eigenlijk de hele zomer fietsend door de duinen, liggend op het strand, zittend in de beachbar, dobberend op je luchtbed had willen luisteren.
Zoals de titel al doet vermoeden, schijnen de zonnestralen door alle nummers in het album heen. Het succes van Volcano en dan met name de razend populaire track Back to 74 heeft Jungle voorgoed van het stempel bijzonder prettig in het gehoor liggende soul-, disco- en r&b-muziek voorzien en dat maken ze eigenlijk het hele album waar.
Na het nog wat voorzichtige begin met Come Back To Me slaat de titeltrack de spijker op de kop. En wordt ook duidelijk hoe zangeres Lydia Kitto haar status als inmiddels vast bandlid naast Josh Lloyd Watson en Tom McFarland meer dan bevestigt met haar fraaie falsetstem. Falsetstemmen die sowieso de boventoon voeren met oeh‘s en ah’s op het hele album. Luister maar eens naar Where Are You Now?
Sunshine kabbelt heerlijk verder in zelfde stijl en toon totdat met Romeo II voorzichtig met hulp van rapper Bas een uitstapje wordt genomen richting rap. Zonder overigens, wees gerust, die oeh’s en ah’s achterwege te laten.
Echt een beetje anders wordt het wel met Carry On, waar Kitto opeens een veel heldere stem lijkt te hebben. Het op eerste gehoor wat ballroom-achtig klinkende nummer is één van de hoogtepunten van Sunshine. De track The Wave verwoordt in tekst wat het hele album uitstraalt: maak je geen zorgen, het komt allemaal goed. “Don’t you worry/We can find our way through the dark/We got it all/Don’t you worry/We can take it back to the start”
In Natural laat Kitto opnieuw even haar falsetstem los om verrassend anders te klinken. Hoe de gitaar klinkt in dit nummer is één van de vele momenten waarop je je realiseert hoe fantastisch dit album is geproduceerd.
Zo richting het einde van het album is duidelijk dat Jungle met Sunshine de veilige weg heeft gekozen en voortborduurt op het steeds groter wordende succes dat met Volcano zijn voorlopige hoogtepunt bereikte. Of Sunshine die piek gaat overtreffen is nog maar de vraag. De eerdergenoemde timing, zo na de zomer, zou dat wel eens in de weg kunnen staan.
Voortborduren en niet echt vernieuwend willen klinken, wordt artiesten vaak wel kwalijk genomen in recensies en daar is ook met dit album alle reden toe. Want heel spannend is het niet wat Jungle in elf tracks toevoegt aan het repertoire. Maar het is zó ongelofelijk goed geproduceerd, zo voorzien van een allesomvattende heerlijke vibe, en voldoet zo voortreffelijk aan de verwachtingen dat je het de band moeiteloos vergeeft. Het enige minpuntje blijft…. die timing. Wat had je graag dit album vanaf mei al willen kunnen luisteren. Dan was deze nu al onvergetelijke zomer voorzien van een perfect passende soundtrack.
