Zeker, het scheelt of het winter is of niet. Of je misschien net een begrafenis achter de rug hebt of niet. Kortom stemming matters. Dat geldt natuurlijk voor elke muziek. Maar als de omstandigheden kloppen, dan is Points of Inaccessibility van Rafael Anton Irisarri niet minder dan een juweel.
De New Yorker, geboren in Puerto Rico, maakt een mix van ambient en neoklassiek, in de stijl van muzikale geestverwanten als Lawrence English, Fennesz en Abul Mogard, en is sterk beïnvloed door klassieke componisten zoals Debussy en Mahler. Maar ook de wijlen Japanse grootmeester Ryuichi Sakamoto en de tevens Japanse post-rockers van MONO behoorden tot zijn kennissenkring.
Slechts vier composities telt Points of Inaccessibility, maar dat mag de pret geenszins drukken. De veertien minuten durende opener Faded Ghosts of Clouds ontvouwt zich langzaam maar zorgvuldig. Dan begint ergens halverwege een gitaar verre blikseminslagen te produceren. De muziek zwelt steeds verder aan totdat je helemaal ondergedompeld bent in… Ja, waarin eigenlijk? In ieder geval iets buitengewoon groots, dat niet makkelijk met een pen te beschrijven. Hoeft ook niet, dít is de kracht van kunst.
Irisarri mag dan een Amerikaanse Puerto Ricaan zijn, het album is geschreven in het Utrechtse Pieter Baan Centrum! Jawel, die van de TBS. Waar destijds zware delinquenten onderzocht werden, huist nu een culturele broedplaats. De drijfveer achter dit album is, aldus Irissari, de huidige digitale wereld en hoe algoritmes je leven proberen te bepalen. En dat, in plaats van verbinding creëren, écht contact maken juist om zeep wordt geholpen door de socials. Losbreken dus. En dat uit een voormalige psychiatrische gevangenis.
Op de derde track krijgt de toch wat unheimische soundondersteuning van de engelachtige stem van Karen Voigt. Het is wederom kippenvel en je kijkt toch even goed om je heen waar die onheilspellende geluiden vandaan komen.
Een kenmerkend instrument in zijn werk is, in slecht Nederlands, de “booggitaar” (bowed guitar), kortom de gitaar bespelen met een strijkstok als ware het een cello. Op de, wederom lange, afsluitende track Memory Strands is die bowed guitar het duidelijkst te horen. Door middel van eindeloze loops creëert Irisarri een geheel eigen wereld waarin de tijd stil lijkt te staan. Het klinkt niet ingewikkeld, maar dit lukt alleen met eindeloos schaven, geduld en vakmanschap. De term “melancholisch” voldoet niet om de sfeer te omschrijven. De term “schoonheid” is des te meer van toepassing. Points of Inaccessibility is een plaat van buitengewone schoonheid.
