URGH is de titel van het tweede album van Mandy, Indiana, de Engels-Franse noise-rockband uit Manchester en Berlijn. Zet een paar uitroeptekens achter de titel, plaats het in een stervorming stemwolkje boven een boze, tierende dame in een stripplaatje en je hebt de crux van het album in één afbeelding gevangen.
Het eerste album van de band, I’ve Seen A Way uit 2023, was al een verrassende kennismaking. Met name de Franse vocalen van Valentine Caulfield zorgden in combinatie met de andere bandleden Scott Fair (gitaar), Simon Cattling (synths) en Alex Macdougall (drums) voor een vernieuwende industrieel-elektronische post-punksound.
Op URGH is die industrieel-elektronische sound geëvolueerd naar onvervalste noise-rock. Op momenten is er nauwelijks onderscheid te horen tussen synths en gitaar in de muur van geluid die op je afkomt. Weergaloos ondersteund door de vaak hard ratelende drums van Macdougall. Overschreeuwd met de veelal woedende stem van Caulfield.
Want woedend is ze. In Magazine waar ze haar aanrander toeschreeuwt: ‘Je n’te louperai pas/Je viens par toi/Alors vas-y cours’. Door het aanzwellende geluidstapijt weet je haast zeker dat er voor die belager geen ontsnappen mogelijk is. In de slottrack I’ll Ask Her, waar Caulfield’s stem het gevecht aangaat met snerpende overstuurde synthesizers. Voor het eerst en het laatst in het Engels. Een track die op vuige wijze het goedpraten van ongeoorloofd gedrag behandelt: “Women cover their drinks around him, but they’re all fucking crazy man / Yeah, your friend’s a rapist, but they’re all fucking crazy, man.’
Niet alleen Caulfield is woedend, de band is ook op meerdere momenten furieus. Bijvoorbeeld in het met marsritme ondersteunde Dodecahedron, waar Caulfield zich afvraagt of je herinnert wil worden als iemand die de wereld wil zien branden. In Ist halt so dat expliciet Gaza benoemt, maar ook enigszins hoopvol klinkt: ‘Mais nous marchons ensemble, enragés, solidaires / L’avenir nous appartient, et notre humanité.’ Onze omstreden Amerikaanse wereldleider lijkt ook aan de beurt te komen in het voortrazende Life Hex: ‘Chaque mot qui sort de sa bouche est comme un poignard qu’on m’enfonce dans le dos.’
Het is niet louter geluidsmuren en geschreeuw. Sevastopol eindigt bijvoorbeeld met een fraaie klassieke apotheose. Geniale drums en technobeats zijn ruimschoots voorhanden in Magazine. Nog meer geniale drums en een lekkere ‘Is that you‘ sample in de wat ingetogener track try saying waar Caulfield op zoek lijkt naar zichzelf en halverwege een verdwaalde ratelende alien lijkt tegen te komen.
En dan hebben we het nog niet gehad over het video- en rapuitstapje Sicko! Met medewerking van rapper billy woods en vele anderen. Of A Brighter Tomorrow dat dankzij de verveeld klinkende synthesizers uiteindelijk over iets heel anders gaat dan de tekst doet vermoeden. De onvolprezen topper van het album mag ook niet onvermeld blijven: Cursive. Kort samen te vatten als de Mandy, Indiana interpretatie van Tom Tom Club’s Wordy Rappinghood.
Als in deze turbulente tijden de proteststem in je zo goed als zeker is uitgedoofd, zet dan Mandy, Indiana’s URGH maar eens op. Voor je het weet sta je op de barricades. Maar ook als je je niet aangesproken voelt door de statements van de band valt er genoeg te ontdekken en te genieten voor liefhebbers van stevige techno en noiserock.
