En opeens kraak je de succesformule. The Beaches was lange tijd een redelijk onopgemerkt kantlijnbandje totdat daar twee jaar geleden ineens de single Blame Brett was. Een aanstekelijke hit, die vele deuren opende voor het Canadese kwartet, dat al sinds 2009 met weinig succes verwoed op deuren bonkte. Logisch dus dat de band op No Hard Feelings die sound zoveel mogelijk waarborgt.
Dat betekent niet dat het nieuwe album uit elf veilige, veel op elkaar lijkende Blame Brett-kopietjes bestaat. The Beaches heeft heel goed gekeken en geluisterd naar wat de oorwurm tot een oorwurm maakte en laat die facetten goed weerklinken op No Hard Feelings. Vooral op het begin van de plaat variëren de vier vriendinnen lekker, alvorens de nummers in het midden wat minder goed te onderscheiden van elkaar worden. Als je een eerste luisterbeurt achter de rug hebt, zal je een halfuur later niet direct het verschil kunnen benoemen tussen pakweg Takes One To Know en I Wore You Better.
De thematiek is immers ook vrij eenduidig. Liefde, relaties en exen passeren veelvuldig de revue. Daarbij gaat het niet alleen om mannen, want gitariste Leandra Earl is lesbisch en daar draait logischerwijs Lesbian Of The Year om. Het is een wat meer beladen song – over moeite met en laat uit de kast komen – en heeft ook andere vibe. Het gaat te ver om van een ballad te spreken, maar het is zeker een minder uitbundig nummer.
Zo legt The Beaches via een stijlwijziging perfect de nadruk op de boodschap. Want op Touch Myself, de track die het nadrukkelijkst hitpotentie uitstraalt, is die net wat minder urgent. Een originele break-upsong is het wel, want Jordan Miller zingt dat ze bang is om te masturberen, omdat ze dan aan haar ex moet denken.
Het is bewonderenswaardig dat The Beaches ook op No Hard Feelings regelmatig veelvuldig bezongen onderwerpen op een originele manier weet aan te vliegen. Soms zou je bijna denken dat de invalshoeken voor bepaalde topics zijn opgedroogd, maar The Beaches bewijst het tegendeel.
Toch ontbreekt over de hele plaat genomen net een beetje dat wow-gevoel. De plaat komt iets minder overtuigend binnen dan voorganger Blame My Ex. Misschien omdat de verrassing er nu een beetje van af is en The Beaches gewoon lekker in haar zone zit te genieten na jaren investeren. Tegelijkertijd werkt de energie en het enthousiasme van de band nog altijd aanstekelijk. Ook na No Hard Feelings geldt: The Beaches wil je op je festival hebben.
