Niet iedereen zal weten dat chorofobie de term is voor de ‘angst om te dansen’. Maar die angst is nou net hét thema van het nieuwe album van Weval, getiteld CHOROPHOBIA.
Het duo Harm Coolen en Merijn Scholte Albers maakt met de band Weval al jarenlang succesvolle emotionele vooruitstrevende elektronische en bovenal sfeervolle dansmuziek, die wereldwijd op de nodige erkenning kan rekenen en ook gebruikt is in meerdere veelgeprezen tv-series (denk aan Industry).
Muziek wel met de rem erop. Anders dan tijdens hun vaak meeslepende liveshows waar het dak er regelmatig afgaat, zijn de albums meer introspectief en filmisch zonder echt uitbundig te worden. Met deze stijl heeft Weval een unieke positie verworven in de Nederlandse dancescene.
Bij de totstandkoming van dit nieuwe album realiseerden Coolen en Scholte Albers zich echter dat ze met die verworven positie ook de echte dance niet helemaal omarmden. Alsof er een angst was om echt voluit dansmuziek te maken. Het idee voor CHOROPHOBIA was daarmee geboren en het album pakt inderdaad uit als een behoorlijke stijlbreuk met het vorige Weval-materiaal.
De eerste track MOVING ON laat daar ook geen onduidelijkheid over bestaan. Heerlijke melodieuze synths, strakke beats en goede vocals zetten gelijk de juiste gloedvolle warme mellow housetoon. Die wordt echter wat losgelaten in de volgende 4 tracks, waar steeds meer wordt bewogen naar een wat kalere, meer minimalistische sound met soms de waanzinnigste sound effects. Zoals bijvoorbeeld in HEAD FIRST, waar een pulserende stem meesterlijk gebruikt wordt.
DOPAMINE is de culminatie van deze kaalslag. Niet meer dan heavy beats, ritmische drums, wat synths en een heerlijk gezongen “You just/Forget/You just/Forget/The past”, Je kan je voorstellen dat dit één van de hoogtepunten wordt bij live-shows. Of al is, zoals bij het recente optreden in Lowlands.
THIS IS… is waarschijnlijk bedoeld om ook binnen het album zelf een stijlbreukje aan te kondigen; anders kan de acht seconden durende track niet worden geïnterpreteerd. CHOROPHOBIA wordt weer meer mellow in het laatste gedeelte. Met uitzondering van OPEN UP THAT DOOR (in de stijl van DOPAMINE) klinken tracks als BETTER en MERCATOR weer wat warmer en leunen tegen de stijl van het oudere Weval aan, zonder iets van hun danceability te verliezen. FREE is wat een slottrack moet zijn. De beste track en de culminatie van wat Weval beoogt met dit album: het afschudden van de angst om te dansen.
Met CHOROPHOBIA slaat Weval een andere koers in, maar de band haast zich ook om te zeggen dat bij elk volgend album weer een andere weg kan worden ingeslagen. Deze gekozen koers past echter prima. Wat altijd blijft wringen bij een dance-album is de haast vanzelfsprekende tegenstelling tussen op zichzelf staande korte tracks en wat dance nodig heeft (langere tracks gemixt naar een of meerdere hoogtepunten). Het is kortom wachten op een live mixed uitvoering of misschien wel een mixed-tape versie (in Jamie xx-stijl) van het album. Maar wat blijft, is dat CHOROPHOBIA een prima proeve van bekwaamheid is van de nieuwe gekozen koers door het duo Coolen en Scholte Albers.
