Naar eigen zeggen is Distance in Static Bonobo’s laatste reguliere album. Simon Green, de persoon achter die artiestennaam, wil zich verder toeleggen op filmmuziek en kunst. Met zijn recente verhuizing van North Carolina naar Japan lijkt de artiest op zoek naar nieuwe uitdagingen. Dat betekent dus ook afscheid van zijn bekende atmosferische downtempo elektronische muziek.
Distance in Static is eigenlijk een goede reflectie van die aangekondigde verandering. Het album is een mix van vertrouwd klinkende Bonobo composities en tracks die de nieuwe Bonobo moeten representeren.
Na de klassieke opening Dawn is Cycles zo’n typische Bonobo track. Voorspelbaar, vertrouwd, goed. En daar blijft het niet bij. Drift, Uncasually, ID700, en Me And You hebben dezelfde typische en bekende Bonobo handtekening. Vaak dromerig klinkende beats en soundscapes die je als inspirerende achtergrond kan gebruiken tijdens hardlopen of werken. Of je euforisch kunnen maken in de kleine uurtjes.
Het zijn just de tracks waar Bonobo de samenwerking opzoekt met andere artiesten die duidelijk maken dat hij aan iets anders toe is. Er is de uitermate fraaie samenwerking met Arooj Aftab die met haar in Urdu gezongen teksten en betoverende stem eigenlijk een nieuw instrument toevoegt aan het verstilde Fire on the Water. Joy Crookes bijdrage met haar verveeld klinkende stem in het prettig kabbelende Always on Your Side is haast hypnotiserend. Prettig in het gehoor liggend, maar ook niet meer dan dat, is Youth’s Fountain waar Nilüfer Yanja met spoken word een indie-rock track inkleurt. En Can’t You See met Anna Martin kan niet anders gekwalificeerd worden dan als doorsnee niemendalletje
Nee, dan Shokouleh. Ronduit oosters, mysterieus, en ook een beetje unheimisch klinkt dit nummer dat, als je niet beter zou weten, zo maar van de hand van DJ Koze had kunnen zijn.
Alsof het een aankondiging is naar de nieuwe fase waar Bonobo op aanstuurt eindigt het album met twee mooie samenwerkingen met Japanse artiesten. Het onuitsprekelijke Equinoctial met Ichiko Aoba is wonderschoon, Hoewel opgenomen in Tokio en verder afgerond door Bonobo in Los Angeles, waan je je als luisteraar in een dichtbebost en donkergroen Japans woud waar slechts wat vogels klinken. Én de engelenstem van Aoba. In het instrumentele Mercury is het dan weer de guzeng (Chinese harp) die de show steelt. Ook deze track valt in de categorie kamermuziek en staat daarmee ver af van waar Bonobo toch bekend mee is geworden.
Het is bewonderenswaardig als artiesten hun grenzen verleggen en nieuwe terreinen verkennen. Bonobo doet precies dat in Distance in Static. Met name in de samenwerking met andere artiesten ontvlucht hij zijn kenmerkende sound, die overigens ook nog ruimschoots op het album te vinden is. De volgorde van de tracks doet afbreuk aan het album als geheel. Je wordt als luisteraar als het ware heen en weer geslingerd tussen de oude en nieuwe Bonobo. Dat maakt dat het album uiteindelijk niet echt als een geheel klinkt en daardoor wat uit balans lijkt. Misschien is juist dat ook een reflectie van de fase waarin Simon Green zich momenteel bevindt: het oude vertrouwde nog niet los willen laten, terwijl het in het nieuwe zoveel belofte schuilt.
Enthousiaste recensenten en spotters gezocht voor Nieuweplaat
