A Dream Like This van PVA is een ep met zes remixen van hun eerder dit jaar verschenen album No More Like This. Oorspronkelijk waren de remakes bedacht om te gebruiken tijden hun live sets bij de release van het oorspronkelijke album, maar die remakes bleken volgens de band voldoende eigen identiteit te hebben om gebundeld te worden als remixen op deze ep.
Voor alle zes de tracks, met als subtitel Dream Edition, geldt dat ze niet bijzonder veel afwijken van het origineel. Waar een remix nog wel eens gebruikt wordt om een track volledig op zijn kop te zetten en te ontdoen van zoveel mogelijk originele elementen is dat hier absoluut niet het geval. Wat in het algemeen opvalt is dat alle tracks wat kaler maar niettemin zachter, ruimer, sfeervoller, en ja misschien zelfs nog wel verleidelijker klinken dan het origineel. Want verleidelijk is wel het meest deugdelijke stempel waarvan je het originele album kan voorzien.
Gelukkig zijn wat experimenten niet geschuwd. Meest opvallend is wel het hoge pitch toontje dat veelvuldig als ondersteunend instrument wordt gebruikt en een fascinerend effect heeft. Het gebruik ervan spant in Enough de kroon. Dat maakt het gelijk ook tot de beste track en remix van de ep. Maar ook in Flood keert het kenmerkende geluidje terug, al is het minder prominent.
Rain, waarmee de ep opent, is een mooie uitgesponnen remix waar de begintekst nog het beste het hele nummer illustreert: ’Good morning/Following the moon/Ambience again’. De beat is veel minder aanwezig maar de karakteristieke opzwepende synthesizer wordt nog steeds volop gebruikt om de spanning op te bouwen en weer af te breken.
Voor Boyface en Moon geldt dat ze voorzien zijn van een veel softere beat maar verder niet zoveel afwijken. Ronduit tegenvallend is de remix van Anger Song. Toch wel beschouwd als één van de absolute hoogtepunten van No More Like This. Niet in de minste plaats doordat zangeres Ella Harris in die track eindelijk haar gedempte stem even los laat en tot volle glorie laat komen. Maar ook door die melancholieke viool die een paar keer een fraaie boog in het nummer maakt. Helaas, niets van dit alles in de remix. Alsof men vergeten is de schuif van de microfoon goed open te zetten. Je hoort Harris nauwelijks. En de viool klinkt opeens een stuk harder in tegenstelling tot wat je zou verwachten. Als het dan ook nog de laatste track van de ep blijkt te zijn, blijf je toch met een klein muzikaal katertje achter.
Is het een slimme marketingtruc om je oorspronkelijke album van begin van het jaar weer onder de aandacht te brengen? Of is zo’n remix-ep echt bedoeld om dat andere geluid van de band te laten horen? Gegeven de insteek die PVA heeft gekozen ben je toch geneigd te denken aan een het eerste. Maar slim? Het remix materiaal is te weinig onderscheidend van het overigens ongelofelijk goede originele materiaal. Of slaat, zoals in de slottrack, de plank volledig mis. Met slechts één echt hoogtepunt lijkt deze marketingtruc mislukt.
Enthousiaste recensenten en spotters gezocht voor Nieuweplaat
