Daar is hij dan eindelijk: het langverwachte album The Romantic van Bruno Mars. Na tien jaar brengt Mars vandaag weer een soloalbum uit. Begin januari werden we al opgewarmd met I Just Might, en nu staat er een album met acht andere nummers klaar.
De nieuwe plaat is net wat anders dan verwacht. Risk It All, de eerste track, start met Latin-sferen, waarbij bachata-invloeden, viool, trompet en gitaar te horen zijn. Net als de volgende twee songs gaat het over iemand willen, maar niet helemaal hebben. Elk lied plaatst het verlangen op een andere hoogte.
Het zet je op een ander spoor dan we gewend waren en misschien ook wel verwachtten na het ultieme poplied I Just Might. Ook de tweede track, Cha Cha Cha is, zoals de titel al weggeeft, een nummer met Latin-sferen. Wel ligt het tempo hier hoger dan bij de openingstrack.
Na I Just Might wordt het volgende lied ingeluid met ‘Uno, dos, tres‘. Wederom Latin-invloeden, al is de rest van de track meer pop. Dat is wat we van Mars gewend zijn en waar de rest van de plaat ook mee doorgaat. Why You Wanna Fight? onderbreekt de vrolijke deuntjes; dit is echt een Bruno Mars-ballad. Het nummer klinkt enigszins vergelijkbaar met Leave The Door Open van Silk Sonic, zoals het duo van Mars en Anderson .Paak zichzelf noemde. Niet alleen muzikaal, maar ook inhoudelijk verandert de sfeer. Bruno geeft in dit lied toe dat hij fout zat en dat hij zijn partner terug wil en voor altijd van haar zal houden. In de volgende track zingt hij zelfs dat hij niet zonder haar op zijn team verder kan.
Bij On My Soul wordt het tempo weer opgevoerd. Dit nummer ligt meer in de lijn van de leadsingle en brengt een feestelijkere productie met zich mee. Ook Something Serious zet deze feestelijke sfeer voort.
In alle tracks is te horen dat Mars veel heeft geleerd van zijn samenwerkingen in de afgelopen jaren. Waar Why You Wanna Fight? dezelfde sfeer heeft als Silk Sonic, doet Nothing Left denken aan Die With A Smile, de hit die Mars samen met Lady Gaga maakte. Het nummer wordt onderbroken door een gitaarsolo, waarna het de draad weer oppakt.
In de laatste twee songs komt zijn onzekerheid naar boven, hij weet niet of hij wel de juiste soort liefde zal krijgen. Dance with Me komt voort uit die onzekerheid. Mars vraagt iemand nog een keer met hem te dansen, in de hoop dat hij, wanneer de muziek eindigt, opnieuw verliefd zal worden. Het refrein is heel intiem, met zoete harmonieën en warme strijkers. Misschien ergens een simpel nummer, maar wederom echt een typisch Bruno-lied.
The Romantic staat vol met lovesongs, waar Bruno Mars op zijn best is. Het is in het begin even wennen, wat waarschijnlijk ook te maken heeft met het feit dat we een decennium lang geen soloalbum van hem hebben gehoord. De songs zijn niet per se mindblowing, je hoort invloeden uit eerdere samenwerkingen en oudere nummers terug. Ook is het jammer dat we na tien jaar wachten maar een album met negen nummers hebben, het is een korte halfuur waar van genoten kan worden na zo een lange tijd. Desondanks is het overduidelijk een echt Bruno Mars-album: liefdesliedjes, sterke sferen, muzikaal goed in elkaar gezet en gedragen door zijn romantische, intieme stem.
