Het is 2022 als de Amerikaanse singer-songwriter Sam Burton met zijn band, buiten hun schuld om, betrokken raakt bij een ernstig auto-ongeluk. Iedereen overleeft het ongeluk, maar Burton kan de gebeurtenis niet loslaten en worstelt met gevoelens van schuld. En zoals een goede songwriter betaamt, verwerkt hij deze ervaring in nieuwe muziek en een nieuwe plaat getiteld Fairweather Friend. Een plaat waarop verstilling over het ongeluk de boventoon voert, maar ook over wat er daarna komt: de verwerking, veranderende relaties en het opnieuw vormgeven van je leven.
Een auto-ongeluk waarbij je ternauwernood aan de dood ontsnapt, kan je verhouding tot mensen ingrijpend veranderen. Daarover gaat het eerste lied dat tevens de naamgever is van het album. Fairweather Friend als lied stelt in wezen de vraag: wat betekent vriendschap eigenlijk als je alle vanzelfsprekendheden wegneemt? Wat in deze en volgende tracks opvalt, is dat de sound van Burton wat meer country- en americana-invloeden heeft gekregen. Het klinkt wat voller dan voorganger Dear Departed uit 2023 zonder dat het afbreuk doet aan de desolate grandeur die van nature in zijn stemgeluid huisvest.
After Days Slip Away is daarvan een sterk voorbeeld. De nasleep van een ingrijpende gebeurtenis en de poging om jezelf aan de haren uit het dal te trekken zitten prachtig verweven in zinnen als: ‘When everything has changed, I still remain/I’m coming home again’. Minstens zo sterk is Start Over. In compositie, arrangement en sfeer misschien wel het beste dat Burton de afgelopen zes jaar op plaat heeft gezet. Het lied gaat over hoe je binnen een relatie ook tot het besluit kunt komen om samen opnieuw te beginnen. Je gunt niemand een ernstig auto-ongeluk, wel de inzichten die daaruit voortkomen.
Al eerder verscheen het lied I’m A Stranger over het zoeken naar manieren om je weer thuis te voelen op de plek waar je ooit thuis was. Het karakteristieke stemgeluid van Burton leverde voorheen vergelijkingen met Roy Orbison en John Denver op. Maar op deze track, zeker in de wat snerpend gezongen delen, horen we een beetje Neil Young. De sound mag dan licht verschoven zijn, elk lied roept onverminderd filmische sferen op: uitgestrekte Ierse herfstlandschappen met gewichtige loodgrijze luchten, aanschouwd vanuit de troostende geborgenheid van een lokale pub met een knisperend openhaarvuur. En ja, de eerdere kritieken over de muziek van Burton gaan ook op voor deze elf nieuwe songs: ze lijken nergens haast lijkt te hebben en bieden wat weinig variatie. Dat wordt soms als saai ervaren.
Je kunt het ook horen als een artiest die binnen een beperkt emotioneel bereik, bewust verdieping zoekt. Het resulteert misschien in weinig verrassing in tempowisseling of vocale uitspatting, maar het bouwt daarmee tegelijkertijd aan het bestendigen van stemming. Je raakt in een soort muzikale roes met als bijzonder effect dat je songs als nieuw ervaart ondanks dat je de plaat al meerdere keren beluisterd hebt.
Met een stem gedoopt in melancholie en een muzikale omlijsting die beschutting biedt leert Sam Burton ons met Fairweather Friend vooral hoe verstilling klinkt. Verstilling vraagt niets. Het is geborgenheid in verlatenheid met hoogstens een glas hot toddy* tussen je handen.
* (whisky, heet water, honing, een schijf citroen en kruidnagel in de juiste verhouding, opgediend in een groot theeglas)
