Disiniblud is de naam voor de samenwerking tussen componisten, producers en multi-instrumentalisten Rachika Nayar en Nina Keith en tevens de titel van het eerste product van die samenwerking. Ze nemen je met de hulp van tal van gastartiesten mee in een wonderlijke feeërieke muziekreis die klink als een sprookje. Waar niks lijkt op wat je ooit gehoord hebt maar toch vertrouwd klinkt.
Dat begint al met de eerste track Give-upping, waar Julianna Barwick galmend zingt over opnieuw beginnen. “If you could give up / For once if you could let it / Just say you were wrong / Begin it /Begin it”. Aan het einde gaan alle instrumenten vol op het orgel om vervolgens weer terug te schalen zodat je de individuele bijdragen weer kan herkennen.
Blue Rags, Raging Wind begint met nerveus ondersteunend ‘gepingel’ dat ook nooit ophoudt gedurende de track. Maar de inzet van de piano, gitaar en synths kleuren het nummer al gauw warm in. En dat is een karakteristiek kenmerk van eigenlijk het hele album.
Het ronduit magistrale Serpentine duurt maar liefst zeven en een halve minuut maar is elke minuut meer dan waard. De betoverende stem van Cassandra Croft baant zich een weg door een doolhof van gloedvolle klanken, achtergrondgeluiden, aanzwellende en wegstervende ritmes, waarbij een tokkelende gitaar de enige houvast naar de uitgang is. Waar Tetramorph het magnum opus was op Nayar’s Heaven Come Crashing, is dat Serpentine voor dit album. No more to see, met June McDoom, is als een reprise met een twist. Aan het einde krijg je pas echt door dat dit een nieuw, maar wederom, prachtig nummer is.
De interlude [it could happen] is de opmaat naar het tweede gedeelte van het album dat start met het opgewekte It’s change. Een combinatie van Willie Siegel, spoken word, Katie Dey, houtblazers die gebroken akkoorden spelen, Julianna Barwick, ja wat eigenlijk niet. Het is bijna onmogelijk dit nummer te duiden, en als je daaraan al toe bent is het al naadloos overgegaan in het meanderende Traces in the window waar het Singaporese folk duo aspidistrafly haar opwachting maakt.
Waar Keith nadrukkelijk de aandacht opeist met de piano in whole30 Fight Club, aangevuld met ondersteunende soundscapes, heeft de titeltrack met haar plots instartende en overweldigende klanktapijten de duidelijke handtekening van Nayar en haar eerder gememoreerde Heaven Come Crashing. De bijbehorende video is een statement op zich.
Na een tweede intermezzo [as is most (bimbo it out)], eindigt het album met een wonderschone Japanse bijdrage van Noriko Tujiko. My flickering gift to you is daarmee een representatieve apotheose.
Met Disiniblud leveren Nayar en Keith een aaneenschakeling van betoverend mooie verwonderende muzikale composities op. Het album is daarmee een statement van een bijzonder vruchtbare samenwerking die nog veel in petto lijkt te hebben voor de toekomst.
