Deze week is Roadburn 2026, het leidende licht in heavy muziek, zoals het festival zichzelf afficheert, maar vooral in donkere muziek. Dat Doodswens daar uitstekend past had de organisatie in 2019 al snel door op basis van slechts een eerste demo.
Sindsdien is er wel het een en ander gebeurd op het personele gebied. De impact van hun eigen muziek werd gitarist/zangeres Fraukje van Burg te veel en Inge van der Zon, die eerst alleen de drums bediende neemt nu ook de vocalen voor haar rekening. Op dit album, ook genaamd Doodswens, wordt ze bijgestaan door bassist Riccardo Subasi en en gitarist Peter Myatezhnik waardoor de band dus bestaat uit de initialen R. I. P. Zie ook onze publicatie van single The Black Flame.
Ondanks de naam en titel heeft de band geen doodswens. Nee, ze wil de dood bespreekbaar maken, in de ogen kijken en ermee in het reine komen. Of zoals de band zelf schrijft: ‘It is not the wish of the death but the death of a wish’.
De tekst in openingsnummer Driven by Death geeft die levensader van de band goed weer: ‘Geen angst voor het leven/Door de dood gedreven/Ik sta aan het stuur/van mijn bestaan’. De dood is een bekend thema in de blackmetalmuziek, maar bij Doodswens is het niet zomaar symboliek; het is het werkelijke leven.
Opvallend is dat er tussen de zeven tracks twee Nederlandstalige nummers staan, beide met Engelse titels… en dat twee van vijf Engelstalige tracks een Nederlandse titel hebben. Bent u er nog? Heel relevant is het overigens niet, want in de dikke blackmetalsound is van verstaanbare taal weinig sprake. Maar dat deert niet, de hoge intensiteit waarmee Van der Zon zingt laat weinig ruimte voor twijfel. Hier spreekt het hart, niet de stem en dat laat niet onberoerd.
Er is al een aantal jaar sprake van een bloeiende scene van Nederlandse blackmetal, met onder meer bands als Doodswens, Fluisteraars, Terzij de Horde, Ossaert. Standaard zijn vrijwel non-stop vuige gitaren, strakke drums en in het geval van Doodswens een screamo stem die niet versluiert dat het menens is. Hier en daar klinken de vocalen, vooral qua intensiteit, als Willow Ryan van doommetal-meesters Bodyvoid. Van de Zon komt dan ook niet uit het niets als loot van de Eindhovense Metal Factory muziekopleiding en met ervaring in andere bands.
Subtiliteit, variatie; het zijn maar twee willekeurige aspecten waar goede muziek aan zou moeten voldaan. Dat gezegd hebbende: er zijn subtiele variaties in het tempo op dit album zoals het rustige begin van She Carries the Curse. Hier en daar lijkt zelfs Deafheaven een inspiratie, een gevestigde naam met vele gezichten. De geweldige afsluiter Vlaamse Vloek is daar een voorbeeld van. Maar een heel breed palet heeft Doodswens niet nodig om een overtuigend, duister metalalbum te maken. Het album bulkt van emotie, levenslust en energie en de repeatknop is absoluut aanbevolen. Voor de fijnproevers.
