Als er een track is die op een ‘soundtrack of the zeroes’ niet mag ontbreken, dan is het wel Wherever You Will Go (2001) van de Amerikaanse band The Calling. Deze eerste single, die negen maanden voor het uitbrengen al te horen was in de film Coyote Ugly (2000), droeg bij aan het verkoopsucces van hun debuutalbum Camino Palmero uit 2001. Bijna 10 miljoen exemplaren gingen over de toonbank. Opvolger Two werd in 2004 veel minder goed ontvangen, waarna het lang stil werd rond de band. Tweeëntwintig jaar om precies te zijn. Tot in mei van dit jaar, toen de band als donderslag bij heldere hemel een nieuw album aankondigde: Before The World Turns To Dust.
Van de originele bezetting is anno 2026 weinig meer over. Het aantal voormalige bandleden is op twee handen niet meer te tellen en zanger-gitarist Alex Band is het enige overgebleven lid van het eerste uur. Hij zag in voorbije jaren twee huwelijken sneuvelen, werd ontvoerd, beroofd en ernstig mishandeld. Bovendien kreeg hij in 2012 te horen dat hij de ziekte van Parkinson heeft. Inspiratie voor doorleefde, persoonlijke songs te over zou je zeggen.
Dat valt dus tegen. Band zingt veel, maar zegt weinig. Er worden veel grote woorden gebruikt, maar ze worden weinig concreet. Daar staat uiteraard tegenover dat ook oppervlakkige woorden oprecht kunnen zijn. Maar als je thema’s als verlies, geweld, ouder worden, relaties, vaderschap, gezondheid en de consequenties van keuzes tot je beschikking hebt, voelen zinnen als ‘Off to sleep alone under a setting sun/As one million march to win what they’ve already won’ toch wat magertjes. Deze zinnen zijn afkomstig uit openingstrack Stand Up Now. Daarentegen; de strot van Band en de energieke zeroes-sound van weleer werken nog steeds aanstekelijk samen.
Ook een rockballad als Finally klinkt prima. In een recent interview met Earshot Media vertelt Band dat ze voor dit nieuwe album niet achter actuele trends aan wilden gaan en dat de vijftien tracks in lijn liggen met hun oorspronkelijke geluid. Zoveel is na een track of vier inderdaad wel duidelijk: de sound van The Calling op Before The World Turns To Dust is even spannend als de ingrediëntenlijst van een pak witte rijst. Die albumtitel is overigens afkomstig uit het lied Dust, dat in de refreinen wel érg veel overeenkomst laat horen met hun megahit Wherever You Will Go.
Twee dingen vallen op aan de zang van Alex Band. Zijn typische manier van zingen, bekend als yarl-zingen, is gebleven. De wat overdreven, dik aangezette expressie hoor je bijvoorbeeld ook bij Eddie Vedder (Pearl Jam), Chad Kroeger (Nickelback) en Layne Staley (Alice in Chains). Wat nieuw is, is het vermoedelijke gebruik van autotune of iets wat daarop lijkt. Bijvoorbeeld in het nummer Heaven, waarin Bands stem soms wat vervormd lijkt. Dit kan een productionele keuze zijn, omdat Bands stem mogelijk hinder ondervindt van de ziekte van Parkinson. Tegelijk kan het een productionele keuze betreffen om emotionele diepte te creëren. Het is maar net wat de luisteraar hoort.
Wat die luisteraar in ieder geval hoort is dat, na een track of zeven/acht, elk lied zo ongeveer hetzelfde klinkt en nauwelijks meer van elkaar te onderscheiden is: rustige semi-akoestische aanzet, zang, invallende drums en aanzwellende gitaren, crescendo opbouw om na de immer aanwezige bridge af te sluiten met óf een big bang óf een fade out. En daarmee is The Calling van nu dezelfde The Calling als die van hun debuutalbum uit 2001 toen Facebook nog niet bestond, Harry Potter voor het eerst te zien was in de bioscoop en De Poema’s (Zij maakt het verschil) een van de best verkochte Nederlandstalige producties was. Dat verschil maakt The Calling in 2026 dus niet. Daarvoor is Alex Band te veel blijven hangen aan de zeroes, of zoals Paul van Vliet ooit zong ‘Papa is blijven hangen aan de 60s.’
