Sommige albums hebben een handleiding nodig om te doorgronden, en zelfs met die handleiding is het nog geen sinecure. Ethel Cain’s Willoughby Tucker, I’ll Always Love You valt in die categorie.
Ethel Cain, die eigenlijk niet echt bestaat maar de creatie is van Hayden Silas Anhedönia, verraste de muziekwereld in 2022 met Preacher’s Daughter. Het album verhaalde over een jonge vrouw en haar ervaringen met opgroeien in een strenggelovige gemeenschap in Amerika.
Met Willoughby Tucker, I’ll Always Love You stappen we nog iets verder terug in de tijd en neemt Ethel Cain ons mee in haar jeugdjaren die vooral in het teken staan van haar liefde voor Willoughby Tucker. En dat doet ze in een tiental voornamelijk langzame, veelal sombere, lange (en nog langere), maar bovenal vaak schitterende composities.
Ethel Cain’s hartsvriendin die het aanlegt met Willoughby is onderwerp van de openingstrack Janie. ‘I know she’s your girl now, but she was my girl first.’ Of is die hartsvriendin ook haar zus? ‘I know you love her, but she was my sister first.’ De minimalistische track met gitaar en zang geeft alle ruimte aan Ethel Cain om haar stem op allerlei manieren te gebruiken en is daarmee direct al een eerste fraaie introductie voor de rest van het album.
Willoughby’s Theme is één van de drie instrumentele tracks op het album en valt op door het rustige begin met een mooie stilistische piano als introductie. Gaandeweg verandert de track in sombere slowcore en wordt daardoor beklemmender en alleen maar indrukwekkender.
Fuck Me Eyes vertelt over dat klasgenootje waar iedere jongen voor valt, de Miss Holiday Inn van de afgelopen drie jaar, en is veruit de meest toegankelijke track van het nummer. Met net iets meer tempo dan de meeste andere tracks, en met een zwierige synthesizer op de achtergrond, meandert het poppy nummer met een ietwat jaloerse Ethel Cain naar het einde, onderwijl een troosteloos beeld schetsend: ‘Nowhere to go, she’s just along for the ride/She’s scared of nothing but the passenger’s side/Of some man’s truck in a dark parking lot.’ De gelijkenis aan Kim Carnes’ Bette Davis Eyes dringt zich meer dan eens op.
Nettles, een schitterend gelaagde countryballad, en Dust Bowl, in álle opzichten bijzonder fraai gelaagd, zijn twee tracks die steeds meer onthullen, maar tegelijkertijd verwarring scheppen over de verder ontvlammende en verstikkende liefde voor Willoughby en de angst hem kwijt te raken. Willoughby’s Interlude vervult daarbij een intermezzo-rol, op dezelfde minimalistische instrumentele slowcorewijze als Willoughby’s Theme.
A Knock At The Door is een breekbaar breekpunt in het album. Alsof Ethel inziet dat er geen toekomst is voor hun liefde. ‘Everything I’ve loved, I’ve loved it straight to death/So I’m still scared of that knock on the door.’ Het opvallende in deze track is de mix van drone synths en puur gitaarspel, met het hoorbaar bewegen over de snaren als mooie en nadrukkelijke toevoeging.
De hartmonitor in het derde instrumentale, ambient Radio Towers doet het ergste vermoeden en de naadloze overgang naar Tempest bevestigt dat vermoeden. De wonderschone track van meer dan tien minuten staat vol met verwijzingen naar intens verdriet, paranoia, zelfvernietiging en het einde van de liefde voor Willoughby, voor zover die wel echt en wederzijds bestaan heeft. In een lange, emotionele climax van vijftien minuten neemt Ethel Cain met Waco, Texas afscheid van Willoughby en van haarzelf.
Willoughby Tucker, I Will Always Love You is opnieuw een waar kunststuk. Na haar overweldigende debuut en het veel experimentelere Perverts sluit Anhedönia het tijdperk Ethel Cain nu af met een even indrukwekkende prequel op datzelfde debuut. Daarvoor moet je je wel in de Ethel Cain-wereld hebben verdiept, de albums ‘lezen’ als een hartverscheurende roman van een jonge verliefde vrouw met al haar demonen, frustraties, levend in een door religie ingeperkte en verwrongen wereld.
Wat als je Willoughby Tucker, I’ll Always Love You ontdoet van die context en volledig onvoorbereid en onbevooroordeeld afspeelt? Wat blijft er dan nog (van) over? Genoeg om van te genieten gelukkig. Zoals magistrale instrumentele tracks, een veelvoud aan sombere, maar daarom niet minder mooi ambient klinkende dreampop (luister eens naar de het einde van Dust Bowl), vleugjes virtuoze country (Nettles) en pop (Fuck Me Eyes), wonderschoon gitaarspel (A Knock At The Door) en episch gelaagde en uitgesponnen tracks (Tempest en Waco, Texas).
Het toont aan wat een ongelofelijk talent Anhedönia is, en de hoop is dan ook dat het afscheid van Ethel Cain niet het einde van deze muzikant en componist is.
