Evanescence werd al meer dan 30 jaar geleden opgericht, maar aan kracht heeft de band nooit wat ingeboet. De sound is niet meer zo spooky als op bijvoorbeeld doorbraakalbum Fallen (2003), maar verder ligt de lat nog altijd even hoog voor Sanctuary. Een plaat die Amy Lee typeert als ‘eerlijker dan zijn voorgangers’.
De frontvrouw ziet muziek immers als heiligdom van de band en wilde dat gestalte geven door de woede die ze voelt eerlijk door te laten vloeien op Sanctuary. Die woede komt dan vooral uit de politieke onrust in de VS. Lee ambieert doorgaans weg te blijven van het tonen van politieke kleur. ‘Maar we hebben nu geen keuze’, stelt ze. ‘We zijn in deze situatie gedwongen en als we niet onze stem laten horen en terugvechten tegen tirannie, tegen schendingen van de mensenrechten, tegen het opblazen van mensen, zijn wij de volgende.’
Evanescence benoemt niet altijd man en paard, maar snijdt de onderwerpen zonder twijfel hard aan. Het beste voorbeeld wat dat betreft, is leadsingle Who Will You Follow. Een banger die voorafgegaan wordt door een kippenvelopwekkende piano-opbouw en gaat over het vinden van je eigen weg te midden van een stroom aan informatie en leugens. De band moedigt je aan te ontsnappen. ‘Wake up to the madness/Lift this twisted veil from our eyes.’ In het verlengde van de frustratie van Lee liggen songs als Beautiful Lie en Tell Me When You’ve Had Enough.
Een ander groot thema op Sanctuary is rouw en het verwerken van verlies met tracks als Afterlife – dat vorig jaar al uitkwam voor de Netflix-serie Devil May Cry – en How Do I Heal. Waar die thematisch op elkaar lijken, hadden ze als nummer bijna niet meer van elkaar kunnen verschillen. Afterlife is een ware rockshow, classic Evanescence, terwijl How Do I Heal puur op de emotie speelt. Geen gitaren, geen drum; maar piano, gematigde strijkers en de immer fabelachtige stem van Lee. Daar zit nog altijd geen spatje verval op, zo lijkt het. Het tweetal songs toont de veelzijdigheid in een notendop.
En als je nog meer zijden van Evanescence wil zien, dan kom je op het verrassend avontuurlijke tweede deel van Sanctuary meer dan aan je trekken. Zo is er About Us. Een stuurloos nummer dat heel veel kanten uitschiet, zeker niet op elke manier bekoort, maar op een of andere manier nog wel een aardige landing maakt. Calm Down is nog een graadje absurder met ijzingwekkende klanken, knetterend en diep industrieel gebeuk en een ge’oooh dat zelfs een vleug gospelachtergrondzang met zich meedraagt. Voor de duidelijkheid: dit zit allemaal in het intro dat 35 seconden duurt.
De industriële sound wordt nog verder aangezet op Self Destruct, dat ondanks de titel nog opvallend hoopvol is. Het gaat juist over het opstaan en vechten tegen het systeem: ‘You get enough to get off?/One way or another we’ve got to get up’. Forever Without You is de tweede ballad van de plaat, maar waar Evanescence door de jaren heen vooral goth-ballad heeft uitgebracht, is die saus afwezig en profileert deze zich meer op de popmanier.
Evanescence doet de dingen net even wat anders op Sanctuary. Soms juist door elementen die het altijd gebruikte weg te laten, soms door iets nieuws toe te voegen. Toch wordt dat gedaan zonder dat Evanescence zich van zichzelf vervreemdt. Het breidt zijn spectrum alleen maar uit.
