Toen Kurt Cobain in 1994 levenloos gevonden werd in zijn huis in Seattle, droeg hij een T-shirt van een rockband uit Maryland, genaamd Half Japanese. Dat feit leverde de band helaas geen eeuwige roem op. Maar een jaar eerder in het voorprogramma van Nirvana spelen tijdens hun Amerikaanse tournee, was wel een boost voor het geesteskind van de broers Jad en David Fair. De onaangepaste en onconventionele underground punkrock van destijds zal de rebelse Cobain zeer aangesproken hebben. Inmiddels is frontman Jad Fair 71 jaar en is het op Adventure vrolijkheid en optimisme wat de klok slaat. De albumteller tikt inmiddels de 23 aan.
Het kan aan de christelijke achtergrond van Fair liggen, of gewoon aan het ouder worden, maar in het leven van de zanger en tekstschrijver schijnt tegenwoordig de zon volop. En punkrock? Ach, hier en daar nog wat vrolijke flarden. De toon is lichter en poppier. Alleen op titeltrack Adventure is de sound chaotisch, richting mathrock.
Het muzikale breekpunt van Half Japanese was in 2014, toen de band na 13 jaar stilte het album met de alles zeggende titel Overjoyed uitbracht dat opende met de tekst: ‘Enjoy the life that you now have/Happiness is victory’. Sindsdien wordt de band steeds wat positiever en poëtischer. ‘Life, love, living, the kindness you are giving’, luidt de eerste zin op openingstrack Beyond Compare. Want is alles wat jij doet niet uit onvergelijkbare goedheid?
Het album Adventure biedt ruimte voor gitaar, uiteraard, maar net zo makkelijk voor piano, keyboards en blazer. Maar een hoofdrol is weggelegd voor drummer Gilles-Vincent Riede, die met een steady beat de bodem legt voor de andere muzikanten en voor de praktisch gesproken teksten van Jad Fair.
Toch gaat op een gegeven moment het gebrek een echte variatie opbreken. Daar lijkt de band zich van bewust, want tegen het einde zitten de twee echte toptracks, genaamd Lemonade Sunset en Magnificent. Het is slechts een kleine aanpassing, maar de arpeggio gitaaraanslag op Lemonade Sunset klinkt als een hemelse harp. Terwijl op Magnificent een dromerige saxofoon en piano de lome sound bepalen. Jammer dat dit niet de laatste track is, want het had een ‘magnificiently magnificent’ afscheid geweest. Maar ach, met Blame It on Your Smile lopen we evenzogoed nog met een verwarmd hart de deur uit, want positiviteit is besmettelijk.
