De aankondiging van een nieuw album van Heir of the Cursed maakt nieuwsgierig. De naam alleen al, maar het verhaal eromheen nog veel meer. Vanaf 2016 had the Keniaans-Schotse artiest Beldina Odenyo Onassis, tot haar zelfgekozen dood op 5 november 2021, slechts een handvol liedjes afgeleverd. Spotify telt slechts een kleine honderd luisteraars per maand voor haar artiestennaam Heir of the Cursed. Maar er is een nalatenschap. Na haar dood bleek dat ze genoeg thuisopnames gemaakt had voor een postuum album.
Op 30 augustus 2025, het zou haar 35e verjaardig zijn geweest, verscheen het album Heir Of The Cursed. Een postuum debuutalbum dus en dat mag de wereld weten.
Openingstrack A Way From Rage had Onassis in 2019 al geschreven ter gelegenheid van de zeventigste verjaardag van de Schotse Mental Health Foundation. Fascinatie voor de dood (hetgeen volgens de artiest zelf slechts een “hergeboorte” is) en geestesgezondheid, het kan een heel dun lijntje zijn. Opvallend is de tijd die ze neemt voor het zingen, de rustige maar ook pakkende wijze waarop ze langgerekte nadruk legt op bepaalde woorden.
De productie is spaarzaam gehouden. Onassis begeleidt zichzelf tokkelend op dezelfde Japanse Vantage gitaar die ze op haar achtste al van haar ouders kreeg. Heel af en toe hoor je een tweede stem of wat percussie, of zoals op het schitterende tien minuten durende Was It Ever, heel ver weg een sample van een Afrikaans kinderkoor. Meer hebben haar gevoelige stem en delicate gitaarspel niet nodig.
De tracks zijn zonder uitzondering indringend, kruipen onder je huid, laten je niet meer los. Je voelt een bepaalde wanhoop, maar ze brengt het allemaal uiterst kalm, ingetogen, zonder overdadige emotie. En dat maakt het juist zulke krachtige statements.
Op haar 7e verhuisde Onassis met haar ouders naar een klein stadje in Schotland, een cultuurschok, als enig zwart kind, die haar maanden belette om ook maar een woord uit te brengen. En hoewel ze met name door haar jeugdervaringen graag alleen was, observerend zoals ze zelf zei, was Onassis wel degelijke onderdeel van de maatschappij. Ze was onderdeel van schrijverscollectief Hen Hoose en schreef de muziek voor het maatschappelijke toneelstuk Lament For Sheku Bayoh, dat gaat over de controversiële dood van de zwarte Sheku Bayoh, zeg maar de Schotse variant van George Floyd.
Op het wonderschone Hold the Mirror laat de spiegel horen wie de mooiste stem heeft: Beldina Odenyo Onassis. Hopelijk gaan de Spotify statistieken flink omhoog. Heir of the Cursed verdient die verlate aandacht.
