Met zijn bezoek aan de festivalweides in Nederland en België heeft Jack White zijn populariteit vlak voor de release van zijn album Frozen Charlotte weer aangewakkerd. De albumtitel mag dan verwijzen naar kleine porseleinen poppetjes uit de negentiende eeuw, de Amerikaan is op zijn 51e allesbehalve klein en breekbaar. Frozen Charlotte brengt je driekwartier aan energiek en groots gitaargeweld.
Als je muziek van Jack White aanzet, weet je eigenlijk al zeker dat er heerlijk, soms wat ongepolijst gitaarspel voorbijkomt. Op Frozen Charlotte hoef je daar ook niet heel lang op te wachten. Op opener G.O.D. and the Broken Ribs is het al raak met enkele venijnige solo’s, maar op Derecho Demonico gaat White helemáál los. Alsof het een live-uitvoering betreft, kruipt White tot diep in elke groove die zijn zessnarige vriend kan vinden.
Niet elke track bereikt diezelfde klasse. There’s Nobody There doet en probeert heel veel, maar richt ook heel weinig uit. Bij vlagen klinkt het bijna alsof White een dronken jam heeft opgenomen. En dat is wel vaker het geval op Frozen Charlotte. Met chaos an sich is niet mis, maar soms lijkt de gitaarvirtuoos niet meer te weten waar in de chaos hij zich bevindt en stuiteren delen van songs alle kanten uit. Alsof hij in een minuut tijd 24 ideeën tot uitvoering probeert te brengen. Maar op het moment dat de sturing achter de inspiratiestortvloed zijn invloed uitvoert, geeft White heerlijk gas.
Dat gebeurt na het drukke middenstuk op de tweede helft een stuk meer. Zo laat White op Thick As Thieves meer ruimte om zijn gitaarklanken te ademen. Als hij dan in het tweede deel van het nummer die leegte voorzichtig begint in te kleuren, is dat veel treffender dan eerder op de plaat. All Alone Again laat de klanken zelfs helemaal uitsterven, wat voor een meer bluesy vibe zorgt. Maar waar She’s In A Frenzy de speakers uitknalt, is Making Contact een weinig boeiend en ondanks een speeltijd van nog geen 2,5 minuut repetitief geheel. Voor de vijf minuten durende afsluiter Neighbors Blues bewaart White zijn fijnste riffs, al hadden die op sommige momenten wel iets langer mogen duren. Een track van zeven minuten is geen doodzonde.
Chaos en adempauze. Frozen Charlotte biedt het allemaal. En hoewel White duidelijk beter wordt als hij meer naar dat laatste leunt, staat dit album van start tot finish vol met heerlijk gitaarwerk. Laat hem de volgende festivalzomer ook maar komen.
