Wie alle richtingen op kijkt, verliest niets uit oog: het verleden dat je heeft gevormd, het heden dat je definieert en de toekomst die je verder zal kneden. Met het album Exit & Entrances laat KANE een allerlaatste keer van zich horen; een zwanenzang waarop toen, nu en later allemaal hun plek vinden.
Met de plaat komen ruim vijfentwintig jaren aan KANE ten einde. Jaren die de band alles brachten wat tussen de grootste successen en de diepste frustraties ligt. Dat KANE een van de grootste rockbands uit de Nederlandse geschiedenis is, staat buiten kijf. Zes Edisons, drie 3FM Awards, elf TMF Awards, drie MTV Awards. Vier gouden albums, drie platina platen en één dubbel platina album. Maar naast het succes was er altijd die afgunst. Waarom? Niemand die het weet. Het hoorde gewoon. Zoals je BLØF moest verwijten dat de teksten onbegrijpelijk zijn, zo hoorde je KANE minstens net zo vreselijk te vinden. Argumenten waren er niet, maar het waaide zo lekker mee met de mensen om je heen, die op hun beurt weer met jou meewaaiden in deze vicieuze cirkel van negativiteit.
KANE heeft zich daar (terecht) nooit door van de wijs laten brengen. De band ging rustig door met het maken van KANE-iaanse muziek. Wijdse poprock waarin ook de gevoelige kant niet werd geschuwd. Zo ook op Exit & Entrances. Toch is er qua sound wel een verschil te bemerken. De jonge spring-in-het-veld-rockers van weleer zijn zelf natuurlijk ook ruim twee decennia ouder geworden en dat hoor je. Niet dat Exit & Entrances stram overkomt, maar er ligt wel meer melancholie aan de oppervlakte. Voor KANE is elk album een momentopname en deze slotplaat laat horen met welke stemming Dinand Woesthoff en Dennis van Leeuwen definitief het pand verlaten: met gemoedsrust, acceptatie van het einde van de band en tevredenheid over de geleverde prestaties.
Hoewel KANE vooral voor een meer zachtmoedige tone-of-voice kiest, is her en der nog wel wat stevige(re) rock te vinden op het album. Zet dat roodgele TMF-logo in de hoek van de videoclip en Wish You Well plaatst je zo weer in de jaren nul, in positieve nostalgie-zin. In Just Not True zet KANE er eveneens de pas in, waarbij in de verte zelfs een licht cowboy-gevoel opduikt door het galopperende drumritme. In het refrein levert Just Not True desondanks behoorlijk in op energie en dat laat je als luisteraar met een onbevredigd gevoel achter.
Dat soort momenten zijn dan al een paar keer opgetreden. Het slappe Part Of It sponst het best wel lekkere begin van Exit & Entrances als vanzelf weg. KANE heeft tijd nodig om daarvan te herstellen, want ook What If I Want You Now overtuigt nergens. Even terug naar fabrieksinstellingen: Between You And Me is een prettige ballad die zich op een pakkende manier ontwikkelt. In dit soort nummers komt de krachtige chemie tussen Van Leeuwen en Woesthoff toch het beste naar voren.
Ronduit sterk is Fool Expecting More. De akoestische basis opent de deuren voor de nodige emotie in de zang, maar Woesthoff vliegt daarbij nergens uit de bocht. Sterker, het is vocaal misschien wel de meest overtuigende performance op Exit & Entrances. What Are You Waiting For? – de single waarmee KANE in 2023 zijn comeback vierde – heeft nog niks ingeleverd aan overtuigingskracht. Een toekomstig compilatiealbum zal zonder twijfel plek voor het nummer inruimen, te midden van al die hits van weleer. De band zet zelf de toekomst centraal op nummers als Older en Good Times To Come, waarbij KANE vooral met die laatste een muzikale arm om de schouder legt en een het-komt-allemaal-goed-gevoel overbrengt.
KANE geeft met Exit & Entrances een T-shirt met mooie motiefjes en ook wat rafelende randjes als afscheidscadeau. Van een glorieus en overdonderend laatste kunstje is zeker geen sprake, maar het is de vraag in hoeverre dat uitmaakt. Exit & Entrances geeft vooral een opening om – vanuit de KANE van 2025 – te reflecteren op wat de band de afgelopen decennia voor de Nederlandse muziek heeft betekend. En om vast te stellen dat we die rockende Hagenezen in de toekomst ook gewoon oprecht gaan missen.
Op 17 en 18 oktober neemt KANE definitief afscheid met twee shows in Rotterdam Ahoy.
