Om countrymuziek voor een breder publiek interessant te maken ontstond ergens in de vijftigerjaren de zogenaamde Nashvillesound in Amerika met daarbinnen het subgenre countrypolitan: country met een hang naar popmuziek. Patsy Cline, Brende Lee, Jim Reeves en Glen Campbell (namen van weleer) worden vaak tot dit genre gerekend. Maar wie denkt dat de countrypolitan daarmee ook tot het verleden behoort heeft het mis. Door de toenemende populariteit van country is er ook toenemende aandacht voor countrypolitan, met als vaandeldrager Kimmi Bitter. Haar tweede album, Bittersweet, roept een scala aan gevoelens op. Van verbazing tot herkenning tot verwondering en alles daar tussenin.
De herkenning dient zich als eerst aan als in openingslied Love Me Or Leave Me na een halve minuut die typische westcoast surfgitaar-klank zijn intrede doet. Bitter is geboren en opgegroeid aan de Californische kust (San Diego) en die sfeer is overduidelijk terug te horen gedurende de hele plaat. In combinatie met de manier van zingen van Bitter, smekend zonder moderne country-uithalen, doet Love Me Or Leave Me denken aan de Roy Orbison uit de jaren zestig. Pak bijvoorbeeld In Dreams van Orbison er eens bij en hoor de voorzichtige overeenkomsten.
Het scherpe oor zal ook in de tweede track op Bittersweet herkenning bemerken. Return My Stolen Heart heeft opvallend veel overeenkomsten met Somethin’ Stupid van vader en dochter Sinatra. Het refrein neemt echter een onverwachte en prettige afslag naar meer Mexicaanse klanken en doet daardoor juist weer denken aan het rustigere werk van Calexico.
Inline dansers kunnen hun hart ophalen bij het o zo aanstekelijke More, More, More. Typische jaren vijftig- en zestigklanken met typische jaren vijftig- en zestig teksten: ‘I need more, more, more of your sweet lovin’/More, more, more kissin’ and huggin’.’ Het is verbazingwekkend hoe soepel Bittter haar zonnige energie weet over te dragen aan de luisteraar. Mocht u jonge kinderen hebben, zet dit lied dan eens een onbewaakt moment aan en kijk wat er gebeurt.
Op Don’t Talk To Strangers grijpt Bitter wederom terug op haar Californische roots: minder honky-tonk-klanken zoals op haar eerste album Old School uit 2024 te horen waren en meer hang naar de psychedelische jaren-60-invloeden. Don’t Talk To Strangers heeft dan ook iets Dick Dale-achtigs (onder andere te horen in de film Pulp Fiction uit 1994). Als Bitter in de refreinen zelf de tweede stem zingt, vertoont het geheel opeens opvallende gelijkenis met de Nederlandse zangeressen Suzanne en Monique Klemann (Loïs Lane). Tekstueel past dit lied in de klassieke Amerikaanse songtraditie waarin een vrouw wordt gewaarschuwd voor een charmante maar onbetrouwbare man. Recht toe recht aan, geen metaforen, geen beeldspraak; what you hear is what you get bij Kimmi Bitter.
Daarmee is niet gezegd dat het visuele van ondergeschikt belang is bij Bitter. Het tegenovergestelde juist! Alles, van websites tot lettertype, van kledingstijl tot albumhoezen, alles ademt een soort sexy-sixties. Kimmi Bitter doet qua appearance nog het meest denken aan een Californische countryster uit 1963 die nooit heeft meegemaakt dat 1963 al een tijdje achter ons ligt. Ook in haar songteksten wordt dat beeld gecreëerd, zoals in How Far My Love Travels: ‘I took the El Camino to meet your eyes’. Zo simpel en effectief kan tekstschrijven dus af en toe ook zijn.
Na het Elvis-klinkende Hawaiiaanse uitstapje Kaunakakai, sluit het album af met het spannend ingetogen blueslied Lost Inside Your Blues. Als we er tot slot de credits en achtergrondinformatie bij dit album op naslaan, is duidelijk dat Bittersweet als albumtitel meer is dan een woordgrap. Het bittere deel van de titel moge duidelijk zijn. Het zoete deel komt op het conto van haar man en creatief partner Willis Farnsworth. Hij bepaalt immers met zijn twangy gitaarspel de essentie van de sound van Bitter. Zo zie je maar: tegenpolen kunnen prima partners zijn. En heel af en toe levert dat ook nog een heerlijk album op.
