Maria BC laat er geen gras over groeien. Dat Marathon experimenteler is dan voorgangers Hyaline en Spike Field, is direct te horen aan de stevige gitaren op openingsnummer en tevens titeltrack Marathon. Een onverwacht spetterend en lekker klinkende start, maar ook een merkwaardig contrast met de vocalen en rustig tokkelende Maria BC op akoestische gitaar. Alsof tijdens de opname in een ruimte verderop een grungeband aan het oefenen was. Het nummer gaat over het gevoel van thuiskomen. In dit specifieke geval kreeg Maria BC in hen jeugd dat gevoel als de auto het neon M embleem van het Marathon-tankstation in de straat voorbij reed; dan waren ze bijna thuis. Vrij sinister overigens, zegt de non-binaire artiest zelf, dat het symbool van een dergelijk destructief bedrijf ook een fijne connotatie kan hebben.
Hebben we hier en-passant meteen een thema? De plaat gaat breed genomen over contrasten. De huidige staat van de wereld met zijn rijkdom maar des temeer ongemak, destructie en onveiligheid. Op Safety zingt Maria BC ‘If safety is freedom, you can’t trust no one’. Waar een bepaalde groep het voor het zeggen denkt te hebben, gaat dat altijd ten koste van de veiligheid van andere groepen. Maar geen gejammer. Op Marathon klinkt Maria BC zowel kwetsbaar als sterk.
Dat we te maken hebben met een klassiek getrainde mezzo-sopraan geeft uiteraard kwaliteitsimpulsen. Een pareltje is bijvoorbeeld het formidabel gezongen Sabotage. (Tussen mooie en goed verstaanbare zang zit overigens wel een verschil, maar dat terzijde.) De muziek zelf is daarentegen verre van traditioneel klassiek, ondanks de altijd sierlijke “klassiek” gestileerde typografie van het Sacred Bones-label. De sound op Marathon zou je kunnen typeren als dark-folk met een tick. Die tick is er letterlijk op de track Rare met zijn snelle trippelende percussie sequences.
May this rain is voorzien van spaarzame maar aangenaam hypnotiserende elektronische elementen. Als een doos van Pandora openbaart zich altijd wel weer een ander glanzend laagje.
Zo ook met drie korte één minuut durende instrumentale intermezzo’s zoals Port authority; rommelig ontregelende potten-en-pannen-electronica waarvan je je eerst afvraagt wat de bedoeling is. Het erop volgende The sound hanteert dezelfde muzikale chaotische capriolen, maar dan mét zang en dat werkt meteen veel beter. Nu staat de muziek niet op zichzelf en krijgt de track meer lading.
Een gemakkelijke plaat is deze derde langspeler zeker niet. Het kost de luisteraar best wat uithoudingsvermogen om de schittering van Marathon te ontdekken. De plaat als geheel mist een beetje van de warmte van diens eerdere platen, maar deze wat experimentelere versie van Maria BC heeft gewoon wat meer tijd nodig om te ontpoppen. Maar dan heb je ook echt wat.
