Volgens Spotify is Mrs. Green Apple de populairste band uit Tokio. Iets meer in luwte, oftewel in de ‘underground’, opereren echter de interessantste bands uit de Japanse metropool. Denk aan metal- en dronegrootmacht Boris, dat onlangs nog een memorabel optreden gaf in het Tilburgse 013, en postrockformatie MONO. Dat beide bands een vrouw in de gelederen hebben is misschien geen toeval, maar wel een leuk feitje.
Voor hun nieuwe plaat Snowdrop moest de band op zoek naar een een nieuwe producer, want ja, Steve Albini … (RIP). Die vonden ze figuurlijk dicht bij huis namelijk goede vriend van Albini, Brad Wood. En de opnames vonden ‘gewoon’ plaats in Albini’s Electrical Audio Studios.
Tevens deed MONO een beroep op een klassiek orkest en een koor onder begeleiding van Chad McCullough, die de band ook al bijstond op Forever Home, hun live album uit 2025.
De titels van de tracks zijn stuk voor stuk plantennamen, die qua bloeitijd ook nog eens met de seizoenen meegaan. Zo begint de plaat met winterse bloeiers als Snowdrop (sneeuwklokje) en Winter Daphne en eindigen we met Farewell to Spring die tot en met de zomer bloeit. Dat is niet voor niets: de band wil een nieuwe start maken na het “Albini” tijdperk – zijn plotselinge overlijden kwam hard aan bij de muzikanten en dat moest verwerkt worden.
Postrock als genre is niet per se vernieuwend, maar met illustere namen als Mogwai en Godspeed You! Black Emperor ook niet weg te denken uit de hedendaagse rockmuziek. Beide zijn bands die vanuit rustige opbouw toewerken naar stevige gitaar erupties. Een andere postrockband als het Amerikaanse Hammock, dat vorige maand nog een fraai nieuw album uitbracht, blijf iets meer binnen de atmosferische lijntjes. MONO zit er tussenin met tracks met die zich rustig ontvouwen maar zelden uit de bocht knallen. Toch komt een track als Hedera daar wel in de buurt.
Voor werken met een klassiek orkest geldt hetzelfde als barrel aged bier. Als het product al heel goed is, dán geeft een jaar rijpen op whiskey- of wijnvaten die extra finesse. Bij een getalenteerde band als MONO zijn de klassieke partituren absoluut van meerwaarde. De schoonheid van de violen na ongeveer vier minuten Winter Daphne is sensationeel. Bells of Ireland lijkt een ‘peace-of-mind’ stuk waarbij de band alles uit handen geeft en volledig vertrouwt op piano en strijkers. Maar het mooiste voorbeeld van de symbiose is afsluiter Farewell to Spring met gelijkopgaande gitaar en piano en daarachter een veelstemmig koor. Snowdrop is een hoopgevende en heerlijke plaat geworden.
