Opgericht in 2017 en pas in 2026 met je debuut album op de proppen komen. Dat is een knap staaltje van de verwachtingen tot het zogenaamde hooggespannen niveau weten op te krikken. Opus Kink is de naam van de band uit Brighton en ja daar is ‘ie dan eindelijk: The Sweet Goodbye, hun officiële debuutalbum.
Niet dat de als post-punk, no-wave, en jazz-punk getypeerde band al die tijd niets van zich heeft laten horen. Een aantal singles en ep’s zijn er al wel verschenen in de afgelopen jaren, maar het was toch echt wel redelijk stil tot dus de release van Sweet Goodbye.
De alomtegenwoordige vraag is dan natuurlijk: maakt de band de verwachtingen ook waar? Afgaand op het eerste nummer ben je gelijk geneigd volmondig ja te knikken. Met een intro dat door de sax gelijk aan Pigbag’s Papa’s got a brand new pigbag doet denken, trapt het sextet af met een lekker bruisende track waarin diezelfde sax ook verder een voorname rol speelt.
Dan is het wel even afgelopen met het inlossen van de verwachtingen. Will It Come For You and I’m A Pretty Showboy zijn weinig tot de verbeelding sprekende nummers. De titeltrack is gelukkig weer een stuk beter van kwaliteit. Het samenspel, alsmede de afwisseling tussen gitaar en blaasinstrumenten is origineel en aanstekelijk, waarbij de gitaar het wint op punten. Het zeemanslied intermezzo in de track is ronduit verrassend. Net overigens als de volgende track: de jazzy ballad Peckham Nocturne waar wederom de blaassectie van de band alle aandacht opeist en nu met de eer strijkt.
I Have To Shine My Sunday Shoes opent met een spannend intro: ‘Oh baby, what did you say?/Today is the punishment for yesterday?/Please, please, please…’ om vervolgens toch wat teleurstellend te vervolgen in een meer upbeat maar verder weinig aansprekende nummer.
Dan is The Head Tree weer veel spannender. Vergezeld van Brightons folk-punkers The New Eves wordt een duister maar heerlijk swingende track neergezet. De band doet hier denken aan Scales Will Fall van Hen Ogled dat eerder dit jaar uitkwam. Totaal vervreemdende muziek vol met samenzang, die toch aanspreekt.
Als het nog niet duidelijk is: het gaat op en neer met dit debuutalbum. Want ondanks grappig bedoeld is 448C (The Colour Of Love) niet echt hoogstaand. Maar het hoogtepunt van het album, Crucify!, volgt snel en maakt alles weer goed. Alsof je naar een onlangs nieuw ontdekte track van Remain In Light van de Talking Heads luistert. Hier wordt duidelijk waar de band toe in staat is. Ook het meer bluesy en jazzy tweede gedeelte van deze langste track van het album is niet te versmaden.
Slottrack Oh, Irony laat het album uitdoven als een nachtkaars. Op een te simpel deuntje komt het nummer nooit echt tot leven ondanks de inzet van meer en meer blaaswerk richting de uitgang.
The Sweet Goodbye is een debuutalbum dat je achter laat met gemengde gevoelens. Opus Kink is een band met enorme potentie wat het in een aantal prachtnummers laat horen. De spannende combinatie van swingende rock en jazz is treffend en zou veel vaker gezocht mogen worden. Helaas gebeurt dat niet en is er teveel middelmatigheid tussen de prachtnummers te vinden. Waarmee ook geconcludeerd kan worden dat dit debuut de hooggespannen verwachtingen helaas niet echt waarmaakt.
