Wie naar een nieuw album luistert van Paul McCartney hoort niet alleen dat nieuwe album, maar hoort impliciet ook alles wat eraan voorafging. Alleen om die reden al luistert The Boys Of Dungeon Lane als een brok nostalgie. Tel daarbij op dat McCartney op The Boys Of Dungeon Lane vaak teruggrijpt naar de muzikale stijlen die hijzelf heeft vormgegeven en dat hij op deze plaat die stijlen voorziet van songteksten waarin de tijd centraal staat, en je kunt met goed fatsoen niet meer om het woord nostalgie heen.
As You Lie There klinkt als een typische jarenzeventig Wings-song (de band die McCartney vormde na het uiteenvallen van The Beatles), maar is geen nostalgie die terugkijkt op iets wat geweest is. In het lied wordt teruggekeken op iets wat nooit echt heeft plaatsgevonden. De zin ‘I like to fantasise I’m something in your eyes’ maakt dat pijnlijk duidelijk. Wat verder opvalt aan de productie van dit nummer zijn de zwaarmoedige klanken van drum en elektrisch gitaar. Afhankelijk van de luisteraars oren klinkt het óf actueel, óf anachronistisch. De gedachte dat McCartney anachronisme waarschijnlijk doelbewust als middel heeft ingezet, slaat een brug tussen beide oor-typen.
Het lied Lost Horizon nam McCartney ruim twee decennia geleden al eens op, maar hij vergat het tot zijn opnametechnicus hem een cassette liet horen en vroeg: “Herinner je je dat nummer ‘Lost Horizon’ nog?” “Wat me verbaasde”, aldus McCartney in gesprek met Mojo “was dat ik het vergeten was. Ik moet het op een middag tijdens een vakantie hebben opgenomen en op een cassettebandje hebben gezet. Dat moet begin jaren 2000 geweest zijn.” De nieuwe opname van Lost Horizon doet aangenaam denken aan de Heartland rock van wijlen Tom Petty.
Voor de meer nostalgisch aangelegde luisteraar die zijn of haar oor graag te luister legt in het Beatles-tijdperk, zijn tracks als Mountain Top en Life Can Be Hard een must-hear. In eerstgenoemde hoor je de speelse en lichte melodielijnen die flirten met albums als A Hard Day’s Night (1964) en Help! (1965), waarbij het meer experimentele slot van dit lied meer wegheeft van Magical Mystery Tour (1967). Life Can Be Hard is geschreven in de COVID-periode en is een schoolvoorbeeld van McCartney-optimisme.
“He isn’t the best drummer in the world, in fact he isn’t even the best drummer in The Beatles”, is een quote over Beatles-drummer Ringo Starr die onterecht wordt toegeschreven aan John Lennon. Dat Starr wel degelijk een aardig potje kan drummen – ook op zijn 85e nog! – laat hij horen op Home To Us. In dit lied bezingen de enige twee nog levende Beatles het herwaarderen van hun jeugd in Liverpool: een plek die misschien niet veel leek, maar alles was omdat het hun gezamenlijke vertrekpunt vormt. Deze track verscheen eerder als single en wordt opgeleukt door de medewerking van Chrissie Hynde (The Pretenders) en Sharleen Spiteri (Texas).
De slotminuten zijn weggelegd voor een pianoballade met strijkorkest. Momma Gets By vormt zodoende een slot dat past bij de gehele toon van nostalgie waarmee The Boys Of Dungeon Lane doordrenkt is. McCartney vertelt op dit twintigste studioalbum eigenlijk geen verhalen over het verleden, maar gebruikt nostalgie als instrument om symboliek tijdsdiepte te geven.
De bushalte op Dungeon Lane in Liverpool ligt trouwens op steenworpafstand van het John Lennon Airport. Aan u hoeveel nostalgie en symboliek u hierin leest.
