Het is alweer even geleden dat hij van zich heeft laten horen, maar Oje Ken Ollivierre, beter bekend als Protoje, is terug met nieuwe muziek. Met zijn zevende album genaamd The Art of Acceptance breekt hij een driejarig hiatus en richt zich tot de grote uitdagingen van de mens. De Jamaicaanse grootmacht neemt de luisteraar mee op reis langs filosofische vraagstukken en creëert daarbij, met zijn gastartiesten, een feestje van verschillende muziekgenres.
Dat de plaat geen reggae-album pur sang is, zal voor weinigen een verrassing zijn. Gedurende zijn carrière heeft Protoje de roots-sound gemengd met voornamelijk hiphop en dancehall, wat gelijk te horen is in het eerste nummer. Something I Said trapt de plaat af met een orgeltje dat bijna een gospel-achtig geluid aan het nummer geeft. De beat zou bijna van Dr. Dre kunnen zijn, maar daarvoor zitten er iets te veel soul-elementen in. Eén ding is zeker: het lijkt in de verste verte niet op reggae. Dit is bonafide hiphop.
Het hiphop-thema zet zich door tot en met de tweede track Sword & Shield, waarin Protoje predikt over karma voor degene die zich tot vuurwapengeweld wenden, maar ook over de maatschappelijke problemen die tot dat soort situaties leiden. Tevens heeft de track een sterke religieuze boodschap waarin de artiest zijn verbinding met de hogere machten benadrukt: ‘Me say the ting get real, Haile Selassie a me sword and shield.’
De hiphop maakt plaats voor het geluid waarmee Protoje o zo bekend is geworden. Het middenstuk van het album is een afwisseling tussen politieke reggae en zoetsappige dancehall. Ondanks dat tracks zoals BIG 45, Goddess en At We Feet op zichzelf sterk staan werkt de balans niet altijd even goed. Het album offert samenhang van thema’s op voor afwisseling, waardoor het belang van zijn boodschap wat minder urgent aanvoelt.
Het meest opvallende nummer van het album is misschien wel The Locusts. Met een harde trap beat wordt het album opengebroken, iets wat vrij uniek is voor Protoje. Wat niet uniek is, is wederom een religieuze boodschap. De artiest verwijst naar de Bijbelse sprinkhanenplaag die het oude Egypte teisterde en legt zo op een gevatte manier uit hoe je het best je leven kan leiden. ‘Keep your head up. No lose your focus. Rasta will protect you from the locusts.’
Aan het staartje van het album leggen de tracks 1000 Lashes en Ten Times Around The Sun nog even de klemtoon op Protoje’s persoonlijke worstelingen. De introspectie op hoe hij omgaat met de pijn in de wereld is de emotionele kern van de plaat, maar dat legt tevens een contrast bloot. Er zijn delen die sterk op elkaar inspelen en in elkaar haken, maar het geheel voelt niet helemaal als een volwaardige eenheid. Desondanks is The Art of Acceptance zeker het wachten waard geweest. Ga het luisteren. One Love.
