Het nieuwe album Dark Sky Reserve van Robin Kester is de opvolger van het succesvolle debuut Honeycomb Shades. Een album dat in 2023 alom werd geprezen in de vaderlandse pers (album van het jaar voor NRC, Volkskrant en 3voor12).
De lat lag dus hoog voor Kester. Risicoloos een opvolger maken en voortborduren op het succes was geen optie. Daarom zocht de zangeres dit keer het buitenland, Bristol, op voor de opnames van het album. Hoe toepasselijk voor een zangeres wier stem soms erg doet denken aan Beth Gibbons. Bovendien kent haar muziek ook duidelijk Bristol-invloeden, met zijn licht psychedelische stijl.
Het album en ook een aantal van de tracks, zoals Happy Sad (It’s A Party), zijn behoorlijk introspectief. Ze verhalen over hoe Kester, voorafgaand aan de Bristol-studiosessies, worstelde met haar enthousiasme en onzekerheid om samen te werken met artiesten die ze bewonderde. Of hoe ze vaak ook niet de persoon was die ze wilde zijn. Veel van de songteksten voor het album zijn ook in de nacht geschreven. Momenten waarop Kester zich veiliger voelde omdat dan niemand iets van haar verwachtte.
De rit naar en een bezoek aan het waterreservoir in Talybond-on-Usk (Wales) tijdens de opnamesessies markeerde een ander belangrijk moment in de totstandkoming van het album. De verontrustende schoonheid en bedrieglijk idyllische charme van het reservoir waren inspiratie voor een track met de locatie als titel. Het bezoek was ook bepalend voor de voltooiing van de track Perspective, dat het ethos van het album volgens Kester nog het best belichaamt: een manier om het verleden opnieuw te bezoeken, de vergankelijkheid van zijn waarheid te accepteren en daardoor een sterker, wijzer persoon te worden.
In beide bovengenoemde tracks klinkt Kester nagenoeg als die fameuze Portishead-zangeres. Breekbaar, fragiel, kwetsbaar, hoe je het ook wilt noemen, maar altijd bijzonder en erg mooi. Dat is ook zo op de openingstreffer An Hour Per Day, waar lekker gitaarspel het nummer nog verder optilt, en op de slottrack Tree-linde Lanes.
In meer uptempo tracks, zoals het eerder genoemde Happy Sad (It’s A Party), Dog en Game Sounds, is Kesters stem minder opvallend in de overigens verder bijzonder goede composities. In Game Sounds stelt Kester zich opnieuw kwetsbaar op. ‘I am taking these pills like I should/But I’m feeling exposed.’
Het opvallende voor jou als luisteraar is dat Dark Sky Reserve opgewekter klinkt dan je op basis van de achterliggende gedachten en soms zwaarmoedige teksten zou mogen verwachten. Daarmee verwoordt Kester impliciet ook een boodschap van hoop en onderscheidt ze zich expliciet van de vaak sombere sound die zo kenmerkend is voor muziek uit Bristol.
Het maakt van Dark Sky Reserve een heerlijk album om naar te luisteren, met, naast Kesters unieke stem, vele mooie arrangementen.
