Sinds I Follow Rivers dankzij de remix van The Magician uitgroeide tot een internationale hit, is Lykke Li niet meer weg te denken uit de alternatieve popwereld. Toch had die grote clubsound weinig te maken met de melancholische en kwetsbare muziek waar de Zweedse zangeres juist om bekendstaat. Haar zachte vocalen en emotionele teksten voelen vaak klein en persoonlijk, zelfs wanneer de productie grootser wordt. Ook op The Afterparty blijft die combinatie centraal staan.
Met haar nieuwe album bouwt Lykke Li niet verder op de melancholie en romantische chaos die in haar eerdere werk veel voorkwam, maar kiest ze dit keer voor een directer en compacter geluid. De plaat duurt nog geen half uur, maar probeert in die korte speelduur verdriet, verlangen en escapisme samen te brengen. Dat werkt niet altijd even sterk, maar juist die rommelige emotie geeft het album karakter.
Waar EYEYE nog erg kaal en minimalistisch klonk, voelt The Afterparty groter en filmischer aan. De productie bevat strijkers, elektronische drums en gelaagde instrumentatie die soms bijna overdreven dramatisch wordt. Toch past dat goed bij de wereld die Lykke Li neerzet. In opener Not Gon Cry botsen disco-invloeden en melancholie direct op elkaar, terwijl ze zingt alsof ze zichzelf probeert te overtuigen dat alles nog onder controle is. Het nummer zet meteen de toon voor een album dat constant balanceert tussen verdriet en zelfverzekerdheid.
Lucky Again behoort tot de sterkste momenten van de plaat. De track combineert een zwevende productie met een opvallend lichte hook, terwijl er onder de oppervlakte constant spanning blijft hangen. Regels als ‘if we’re lucky, we’ll get lucky again’ klinken hoopvol, maar tegelijk alsof ze zichzelf er niet volledig van overtuigt. Juist dat dubbele gevoel werkt sterk.
In Sick of Love en Knife In The Heart kiest Lykke Li weer voor de emotionele intensiteit waar ze bekend mee werd. Vooral Knife In The Heart voelt als een terugkeer naar het donkere geluid van I Never Learn. De combinatie van strijkers, zware drums en haar breekbare stem zorgt ervoor dat het nummer steeds groter aanvoelt zonder zijn kwetsbaarheid te verliezen.
Toch mist het album soms wat diepgang. Door de korte speelduur voelen sommige tracks meer als ideeën dan volledig uitgewerkte nummers. Sexistential en So Happy I Could Die hebben interessante momenten en een sterke sfeer, maar verdwijnen ook snel weer zonder echt een hoogtepunt te bereiken. Dat maakt The Afterparty soms wat vluchtig, zeker vergeleken met haar sterkste werk uit het verleden.
Tegelijkertijd zit juist in die losse structuur ook iets aantrekkelijks. Het album voelt als een nachtelijke autorit na een lange avond uit: emotioneel, impulsief en soms chaotisch. Lykke Li lijkt minder bezig met perfectie en meer met het vastleggen van een gevoel. Dat hoor je ook in Famous Last Words, waar ze melancholie bijna romantisch maakt zonder volledig in clichés te vervallen.
De afsluiter Euphoria brengt al die elementen nog één keer samen. De productie groeit langzaam uit tot iets groots en filmisch, terwijl Lykke Li’s stem juist klein en kwetsbaar blijft klinken. Het is een passend einde voor een album dat draait om tegenstellingen: verdriet tegenover verlangen, afstand tegenover verbondenheid en controle tegenover complete chaos.
The Afterparty is daarmee geen perfecte plaat, maar wel een interessante. Sommige nummers voelen onaf en de korte speelduur werkt niet altijd in het voordeel van het album. Toch blijft Lykke Li’s vermogen om emotie en sfeer samen te brengen overeind. Zelfs wanneer het album niet volledig overtuigt, blijft de wereld die ze neerzet moeilijk los te laten.
