Van verstilde piano op openingstrack init tot aan post-metal op afsluiter postcore; dit vat de dertig minuten durende debuut-ep van Sam Hoyek in een notendop samen. Elk nummer bevat een zekere mate van gekte. De Syrisch-Canadese Hoyek neemt ons mee op een buitengewone reis door zijn op improvisatie gebaseerde eersteling genaamd demonstration_01: anomalies. Anomalies, oftewel abnormaliteiten, afwijkingen. Hoyek kiest dat toevoegsel niet voor niks, want deze muziek heeft niets met traditionele songstructuren. Wél met traditionele instrumenten zoals piano, viool, gitaar en cello, die op elk nummer een belangrijke rol spelen. Daar worden elektronische beats en noise aan toegevoegd en vervolgens begint, zo lijkt het in ieder geval, het knippen en plakken.
Soms doet het denken aan een artiest als Oneohtrix Point Never met zijn glitchy geluidscollages, soms aan de totale gekte van een rockband als Butthole Surfers, maar dit zijn slechts wanhopige pogingen tot duiding, omdat Sam Hoyek een unieke blend van moderne muziek weet te creëren, zonder dat het gekunsteld klinkt.
Op opener intro dus rustige piano en hele fijne vrouwenstemmen, waarvan er één van Claudia Alkhen is, de moeder van Hoyek. Maar de sereniteit blijft niet de hele track; halverwege beginnen stotterende synthesizers, later gevolgd door stevig gitaarwerk. De track postcore heeft een gelijksoortige opbouw, maar dan van viool naar over-the-top drum-and-bass, alsof een woedende DJ Shadow de boel op stelten komt zetten. Steeds zet Hoyek je op het verkeerde been.
Zijn Syrische roots horen we terug op 2ras in de voorgedragen tekst. De muziek in dit acht minuten durende stuk is dreigend, de piano niet bepaald geruststellend, af een toe een zware bastoon. Elke track op deze ep is een goed ingepakte verrassing. Het uitpakken loont zeer de moeite.
Dit was nog maar demonstration_01 en het is nu al indrukwekkend. Laat demonstration_02 maar komen.
