The Dam Jawn is een in Amsterdam geworteld internationaal jazz-collectief dat met Triphasic zijn derde album uitbrengt. Nitin Parree (drums), Philip Lewin (contrabas), Joan Fort (elektrische gitaar), Martin Diaz (altsaxofoon), en Frank Groenendijk (tenorsaxofoon) vonden elkaar oorspronkelijk tijdens een gezamenlijk verblijf in Philadelphia en die samenwerking blijft zijn vruchten afwerpen.
Na de eerdere coöperatie met hun voormalige mentor Dick Oatts, zijn nu de opnames gebundeld die begin dit jaar gemaakt zijn met Jeremy Pelt. Pelt is een gerenommeerd en begenadigd trompettist uit New York, die al lang aan de weg timmert en onder andere heeft samengewerkt met Greg Osby en Cassandra Wilson. De kennismaking met Pelt vond plaats tijdens North Sea Jazz in 2024 toen het optreden met Dick Oatts onverwachts niet kon doorgaan en stand-in Pelt zo beviel dat het de aanleiding was voor het bouwen van een set met veel van de composities die nu te vinden zijn op het album.
Pelt is op nagenoeg alle tracks, uitgezonderd wat interludes, nadrukkelijk aanwezig. Hierbij valt op dat hij naadloos prominent op de voorgrond kan treden, zoals in Sinkin’, maar ook prima op de achtergrond mee improviseert.
Triphasic is een bundeling van modernistische jazzstijlen. Zowel opening als afsluiter zijn complexe, maar ook fraaie jazzcomposities. Met Sooryast steelt Paree de show met fascinerende, complexe en energieke drums. Met het hypnotiserende ritme zou het nummer niet hebben misstaan op een album als Bitches Brew van Miles Davis. Met de laatste track Tongue Twister geeft Diaz zijn visitekaartje af en vraag je je af of het nummer niet beter Lip Twister had kunnen heten.
Mooie jazzballads vind je in het titelnummer en Don’t You Know I Care. Bijna melancholische ballroom jazz die op een winterse kerstavond niet zou misstaan. I Got A Bogaloo is dan weer een grappige knipoog naar de boogaloo, de op latinmuziek en -dans geïnspireerde jazz.
Het middenstuk van Triphasic, met tracks als Influx en Hotel 17, blinkt uit met sterke jazzcomposities die ruimte geven aan solo’s van niet alleen Pelt, maar ook van Diaz en Groenendijk. Beide nummers zijn prachtig qua opbouw, met mooie intro’s en krachtige outro’s.
The Dam Jawn bewijst dat het indertijd in Philadelphia gevormde jazzcollectief geen eendagsvlieg is. En ook dat de mannen een neusje hebben om de juiste gastmuzikanten aan te trekken om hun jazz naar een nog hoger niveau te tillen. Het is met spanning afwachten welke grootheid ze voor hun volgende album weten te strikken.
