Na het optreden op Glastonbury 2025 verraste Two Shell met een statement: ‘Het einde van een hoofdstuk. Anonimiteit voelt soms als een vergissing. Wanneer mensen ons een bericht sturen met de tekst: ’We weten dat jij het daar niet was! Klassiek!!’ Het voelt triest. De bedoeling was nooit om te trollen. Het was om te vragen wat we zijn, en of het ertoe doet.”
Met dit wat vage statement lijkt Two Shell de periode van, mede door zichzelf gecreëerde, en soms negatieve aandacht voor zijn anonimiteit af te willen afsluiten. Het statement na die glansrijke Glastonbury 2025-set (ga dat luisteren, al is het alleen voor de opening met een prominente rol voor Sugababes Round Round), was niet de enige verrassing. Om de afgesloten periode nog meer luister bij te zetten, verscheen deze week het album IIcons met nog niet eerder uitgebracht materiaal.
Bij albums met de kwalificatie ‘nog niet eerder uitgebracht materiaal’ moet je altijd een beetje op je hoede zijn. Betreft het hier tracks die nog niet helemaal afgerond waren tijdens het verschijnen van eerdere albums en inmiddels dat stadium wel hebben bereikt? Of gaat het hier om reeds voltooide tracks die, laten we er maar geen doekjes om winden, gewoon niet goed genoeg waren voor eerdere albums?
Het is, haast vanzelfsprekend, waarschijnlijk een mix van beiden. IIcons is daarmee een wat onsamenhangende reeks van twaalf tracks met daarin zeker uitschieters. En wat opvalt is dat die uitschieters voornamelijk de wat langzamere tracks zijn. Zo is de openingstrack can you hear me? een lome beat vergezeld van de kenmerkende maximale autotune, waarvan het knopje steeds minder ver wordt opengedraaid. Zowaar hoor je bijna gewone stemmen aan het einde van de track. Dark Shadow is van hetzelfde laken en pak, met nu een alienstem als opmerkelijke toevoeging.
Bij de eerste beats van as the word bleeds denk je met APT van ROSÉ en Bruno Mars te maken te hebben, maar al snel verandert deze track in een lekkere dance-track met het ‘I’ll be right there’ als prettige repeterende tekst. Het daarop volgende finding my spirit is ook heerlijk. En de op morsecode geïnspireerde afsluiter w a k e u p is vooral grappig.
Zo is het einde van het album prima. Maar voordat je daar bent aangekomen, heb je je wel door een aantal te lange of eentonige tracks heen moeten worstelen, zoals Clutch, ⋆₊˚vision✧‧⁺˖⋆, en met name beeep. Of door wat minder tot de verbeelding sprekende tracks, zoals het zwaar met bas overstuurde stay now baby… en Moving Shadow dat in een arcade speelhal niet zou misstaan.
Met IIcons sluit Two Shell dus een periode af. Het album mist de brille van het titelloze album van vorig jaar. In Two Shell werden tracks ingenieus aan elkaar gekoppeld, waardoor ze een vanzelfsprekend geheel leken te vormen. En werden binnen tracks onmogelijke variaties en stijlen gecombineerd. Dat vind je helaas veel minder op IIcons. En daardoor is het album als afsluiter van een periode niet helemaal representatief voor de zo kenmerkende originaliteit van Two Shell. Maar is het gewoon wel een lekker dance-album.
