Met dit cryptische bericht “</> come to terms [rock✧solid] hurt somebody be gentle with me ({~_-}) Everybody Worldwide ₊ ˚ ⊹ gimmi it /inside// dreamcast Stars̴̙̖̾.. be somebody Mad Powers Mirror” annonceerde de mysterieuze dance act Two Shell de release van hun eerste album Two Shell. Uiteindelijk bleek het een simpele opsomming van alle tracks van het album te zijn…
Two Shell is een dance act die zich de afgelopen jaren in aanloop naar de release van hun eerste album in raadselen heeft gehuld over wie er achter het Londense duo (dat schijnen we al wel te weten) zit. Waarschijnlijk zit hier een ingenieus marketing plan achter om de boel op te hypen, maar dat is eigenlijk helemaal niet nodig. Want voor een ieder die wars is van al die aandachttrekkerij en dit album gewoon opzet uit pure nieuwsgierigheid, wees gewaarschuwd: je wordt simpelweg overrompeld en valt van de ene verbazing in de andere…
De eerste track is een melodieuze rustige prelude die introduceert waar het voornamelijk om draait in dit album: voice synthesizers en samples ‘to the max’. Maar het wordt als snel tijd om in te stemmen met wat je te wachten staat: come to terms is een heerlijke stuwende dance track met een mooie, door vogelgekwetter ondersteunde, melodieuze break in het midden, om vervolgens weer verder los te barsten en dan abrupt over te gaan in [rock✧solid]. Opeens komt daar jungle om de hoek kijken. Ook lekker, maar net als je daar aan gewend begint te raken roept een stem ’Get Up, Get Up’ en worden er nog een behoorlijk aantal streepjes bijgezet op de volumeknop van bas en drums.
Nauwelijks bijgekomen volgen drie tracks die naadloos in elkaar overlopen en daardoor een fantastisch geheel vormen. Heerlijke beats met de miraculeuze stemvervormingen als additionele instrumenten (“I’ve been hurt / I am really hurting”) vormen de basis van gentle with me. ({~_-}) is de haast noodzakelijke korte vertragende opmaat naar Everybody Worldwide wat als meest toegankelijke track wel dé single moet worden van dit album. Langzaam fadet de fraaie trits van tracks uit. Even tijd om bij te komen…
Dus begint een stem á la Sméagol uit The Lord Of The Rings met aftellen en vervolgt gimmi it met een fraai piano intro. Maar wat al snel volgt is een naar alle kanten op stuiterende bende van staccato drums, voice samples (wat eigenlijk niet) dat uiteindelijk uitmondt in een jankende synthesizer richting het einde van de track.
De gevoelige ballad /inside// brengt weer wat rust. De track is een bijzondere combinatie van mooie zang, vervreemde stemmen en bizarre geluidseffecten. Het rustpunt gaat haast ongemerkt over in Dreamcast maar al snel valt de waanzinnig ritmische percussie op die aan de basis ligt van deze track, met daarboven op een haast buitenaardse laag van synthesizers en voice samples. Terug op aarde volgt Stars̴̙̖̾, wat gewoon weer een lekkere dance track is met heerlijke breaks. Naadloos overgaand in het al net zo lekker dansbare be somebody dat opeens, tot grote verbazing, uitdooft met een mooie pianosolo.
De laatste twee tracks zijn ook gelijk de langste tracks en het is ook daar waar het een beetje begint te schuren. De verrassing is er wel een beetje af. Waar Mad Powers gaandeweg nog een verslavende beat tevoorschijn weet te toveren is Mirror te simpel in vergelijking met de rest van het album en daardoor eigenlijk zeven minuten te lang.
Voor hen die het zich nog herinneren: zo vernieuwend als ooit New Orders’ Blue Monday / The Beach was in het disco tijdperk, zo vernieuwend is Two Shell nog niet. Maar dit album is wel een opmerkelijk frivole uitspatting in de toch al verfrissende stroom van goede dance albums dit jaar.
