Zangeres Blackbird (Merel Koman) vond het na twee albums die leunden op ‘het band gevoel’, tijd om het anders te doen. ‘Ik wilde heel graag richting pop, omdat ik zelf heel erg van popmuziek houd’, zegt ze. ‘Als artiest ben ik wat meer in de rootsy kant gedebuteerd en dat is waar mensen me van kennen. Juist daarom wilde ik nu wat meer die pop-kant van mezelf laten horen.’ Wat Blackbird voor ogen had laat ze weerklinken op haar nieuwe album Do You Read Me!? Nieuweplaat sprak met de zangeres over de plaat.
‘Om die pop-kant te bereiken ben ik opzoek gegaan naar Nederlandse pop-producers’, zegt ze. ‘Niels Zuiderhoek – die een studio in Berlijn heeft – ken ik via Ilse DeLange en DI-RECT en bleek de juiste persoon te zijn. Wat hij voor hen heeft gedaan vind ik te gek. De frisse, moderne sound die hij maakt paste precies bij het beeld dat ik voor mijn eigen nieuwe liedjes in mijn hoofd had. Maar ik hoorde het ook terug bij Taylor Swift, Dua Lipa, Sabrina Carpenter, HAIM, Phil Collins, Grace Jones en Madonna.’
Zoals dat tegenwoordig gaat benaderde Blackbird Niels Zuiderhoek ‘gewoon zelf via Instagram’. ‘Hij vond het heel cool dat ik mezelf wilde uitdagen om iets nieuws te proberen’, zegt ze. ‘Tijdens onze eerste ontmoeting eind 2024 schreven we gelijk al een eerste liedje, Read The Room, dat ook op het album is gekomen. Wat ik vet vind aan mijn album is dat de sound van Niels samenkomt met mijn lyrics. Daarnaast heb ik de gitaristen en drummer uit mijn eigen band gevraagd om hun eigen inbreng toe te voegen, als een soort hint naar wat ze op mijn vorige platen hebben gedaan.’
De manier van werken die Niels Zuiderhoek erop nahoudt, werkte voor Blackbird inspirerend. ‘Creatief gezien staat hij echt aan, hij kan snel werken en komt meteen met ideeën aanzetten’, zegt ze. ‘Dat dwong mij ertoe om direct te zeggen wat ik wel en niet vet vond en om zelf met opties te komen. Terwijl we aan het schrijven waren begon Niels meteen al met het produceren van een liedje, iets wat voor mij nieuw was. Voorheen ging ik namelijk met zang en gitaardemo’s de studio in en samen met mijn band keek ik dan wat we ervan gingen maken. Tijdens het werken met Niels waren er al synthesizers, drums en baslijnen aanwezig en dat stuurde mij enorm, waardoor ik merkte dat ik melodieën ging veranderen. We puzzelden met elkaar in het moment, waardoor er van alles ontstond. En dat was superleuk.’
Blackbird reisde in totaal zes keer naar de Duitse hoofdstad om het album af te maken. Tussendoor schreef ze in Nederland met andere songwriters. ‘Ik heb bijvoorbeeld met Stephanie Struijk Temporary geschreven’, zegt ze. ‘Een gitaar gedreven liedje dat helemaal niet paste bij de stijl die ik met het album aan het maken was, maar qua lyrics en melodie juist weer wel. Dat is het leuke aan muziek maken. Sommige liedjes kun je een ander jasje geven. De eenzaamheid en het hoopvolle wat Stephanie en ik in de demo bedoelden, is met de productie van Niels helemaal overeind gebleven.’
Berlijn geeft me veel meer ideeën dan wanneer ik hier de studio induik. Voor mijn creativiteit is dat echt goud en daardoor durf ik dus eerlijker te zijn.
Door in Berlijn aan het werk te zijn, gebeurde er iets in het brein van Blackbird. ‘Er hangt een open minded vibe in de stad, waardoor mijn vizier helemaal opengaat’, zegt ze. ‘Ik voel me daar echt vrij door. Ook omdat het er qua uiterlijkheden daar allemaal niet zo uitmaakt. Er wordt veel minder op je gelet. Als je als artiest muziek aan het maken bent en je probeert de kern op te zoeken in je liedjes, dan moet je jezelf gewoon uitdagen en even weg uit je vertrouwde omgeving. Berlijn geeft me veel meer ideeën dan wanneer ik hier de studio induik. Het is echt een kunstenaarsstad. Voor mijn creativiteit is dat echt goud en daardoor durf ik dus eerlijker te zijn.’
In de liedjes First In Line en Temporary probeert Blackbird de realiteit van daten in deze tijd te vangen. ‘First In Line is geschreven vanuit een lastige online-date-ervaring’, zegt ze. ‘Terwijl ik helemaal open stond voor een nieuwe connectie, kreeg ik dat enthousiaste gevoel niet terug. En intussen woonde ik ook nog eens in een huis waar ik niet lang kon blijven. Die situatie heeft me ook laten inzien dat ik het lastig vind dat iedereen te veel met zijn telefoon bezig is. Ik ben er zelf natuurlijk ook schuldig aan, maar toch vind ik het niet leuk. Ik ben halverwege de dertig en heb gewoon meer behoefte aan échte connecties. Daarom heb ik het album Do You Read Me!? heb genoemd. Als een soort oproep naar de mensen van: ‘Laten we elkaar in de echte wereld ontmoeten.’
Blackbird is zichtbaar tevreden en enthousiast over hoe het uiteindelijke resultaat van Do You Read Me!? geworden is. ‘Ik merk dat ik dit keer nóg trotser op de lyrics van de liedjes ben dan bij die van mijn vorige twee platen’, zegt ze. ‘Gewoon, omdat het me veel makkelijker lukt om te zeggen wat ik denk en voel. Eerst was ik misschien wat poëtischer, maar nu zeg ik gewoon letterlijk wat er aan de hand is. Ik probeer zo goed mogelijk door het leven te navigeren, terwijl er intussen allerlei grote levensvragen op m’n pad komen. Wil ik kinderen? Wil ik voor altijd wonen in de stad waar ik nu zit? En ben ik wel gelukkig genoeg in het uitvoeren van mijn vak als muzikant?’
Het achtste liedje op het album is Looking For You, een ode aan het nachtleven. ‘Het tijdperk waarin je nieuwe mensen kunt ontmoeten, maar ook een periode die ik langzaam voel verdwijnen’, zegt Blackbird. ‘Niet alleen omdat ik ouder word, maar ook omdat er soms cafés en clubs hun deuren moeten sluiten. Een ander liedje – The Room – gaat over het verlangen naar een avond uit gaan, zonder lastig gevallen te worden door een zwerm mannen. Ik heb dat meegemaakt. Je moet daar als vrouw maar mee dealen. Voor de lieve mannen die zeggen dat dat allemaal wel meevalt, heb ik Ask Your Mom geschreven. Een moeder kan met al haar wijsheid precies vertellen hoe het echt zit.’
De laatste twee liedjes op de plaat – 100 Answers en I’ll Wait (For Something Better) – zijn songs die volgens Blackbird goed bij elkaar passen en zijn toevallig gemaakt in dezelfde toonsoort. ‘100 Answers staat in het teken van de levensvragen die je stelt aan je inner circle en de adviezen die je daarop krijgt’, vertelt ze. ‘Ik heb het ook geschreven voor mezelf, als reminder dat ik moet vertrouwen op m’n intuïties en dat het allemaal niet zo ingewikkeld hoeft te zijn.’
I’ll Wait (For Something Better) sluit daar goed op aan. Een viering van het oké zijn met mezelf, zonder daar te veel externe dingen voor nodig te hebben. De afgelopen periode is best wel ingewikkeld geweest. Ik heb mezelf veel vragen heb gesteld over hoe ik het moet aanpakken in het leven. Het dertigers-dilemma. Vrienden om me heen krijgen kinderen of verhuizen en gaan dus andere fases in. Dat kan je het gevoel geven dat je achterloopt, terwijl ik daar eigenlijk helemaal niet in geloof. Ik weet dat er voor mij zulke vette dingen gaan gebeuren in de toekomst. Daar heb ik echt zin in en dat maakt me rustig. En daarbij heb ik al een aantal dingen gerealiseerd die ik graag wilde. Ik woon als Limburgs meisje in Amsterdam, schrijf liedjes en mag daar mee optreden’.
Een van haar grote favorieten binnen de tien songs die het album rijk is, is Body Language. ‘Ik vind het mega speciaal dat je soms iemand zo aantrekkelijk kunt vinden dat er vervolgens een magnetisch veld tussen jou en die persoon ontstaat. Natuurlijk heeft het ook iets sensueels, maar zo’n gevoel is vaak heel zeldzaam. Voor mij dan. Daar wilde ik over schrijven en dat is dus dat nummer geworden. Dankzij Niels Zuiderhoek heeft het ook nog een sexy vibe gekregen’.
Met een albumrelease-show in TivoliVredenburg op 23 mei zal Blackbird voor de eerste keer haar nieuwe songs live gaan spelen. ‘Ik ben heel benieuwd hoe men hierop gaan reageren en of de muziek daarna zijn weg naar de juiste mensen gaat vinden’, zegt ze. ‘Aan haar gedrevenheid zal het in ieder geval niet liggen. Met een opvallende albumcover, waarop Blackbird gehuld in een rood ruimtepak plus 80’s-kapsel verleidelijk jouw aandacht opzoekt, maakt ze visueel gezien alvast een geslaagde stap in de juiste richting.
Do You Read Me!? van Blackbird is vanaf 22 mei verkrijgbaar
Fotografie: Philine van den Hul
