Het muzikantenbestaan van Danny Vera is eigenlijk heel overzichtelijk: hij schrijft liedjes en zodra de voorraad groot genoeg is, zet hij ze op een album. Dat moment is er nu. Na het bluesy rock-‘n-rollalbum DNA uit 2023, komt Vera twee jaar later met een rasechte ‘autoplaat’ in de vorm van The Way Home. Nieuweplaat sprak de Zeeuwse muzikant over het nieuwe album.
Of zijn ervaring het makkelijker of juist moeilijker maakt om een nieuw album te maken? Geen van beide, wat Vera betreft. ‘Ik denk er niet over na dat een album beter moet zijn dan de vorige. Of commerciëler of juist alternatiever. Dat maakt me allemaal te weinig uit. Ik maak muziek omdat ik het leuk vind, dus ik ben daar niet mee bezig.’ Die ontspannen grondhouding maakt dat Vera zich ook niet druk hoeft te maken over de ontvangst van The Way Home. ‘Dat heb ik nooit gedaan. Het is muziek, dus je weet toch nooit hoe het loopt. Ik heb liedjes die ik zelf heel bijzonder vind, maar waar helemaal niemand naar luistert. En soms gaat een liedje door het dak, terwijl ik dat zelf niet had verwacht. Je weet nooit hoe muziek bij mensen aankomt.’
Toevalstreffers
Voor Vera is goede muziek iets dat ontstaat, daar moet je niet te veel over nadenken. En dus kwam The Way Home als altijd tot stand volgens zijn vertrouwde zien-waar-het-schip-strandt-methode. ‘Meestal ga ik gewoon zitten met een gitaar. 90% van de tijd komt er iets redelijks uit en bij 10% ‘pak je iets.’ Ik zou niet weten hoe je liedjes schrijft. Ze ontstaan zoals ze ontstaan. Ik kan daarom ook nooit zo goed met anderen samen schrijven. Roller Coaster en Make It A Memory daargelaten, maar dat zijn toevalstreffers. Ik vind het gewoon niet echt prettig om met andere mensen te schrijven. Omdat je er dan toch sneller ingaat met de gedachte dat er een hit moet komen. Je hebt ook van die songwriter camps, dat is ook niet voor mij weggelegd. Liever weinig afleiding, vertellen wat ik wil en maken wat ik leuk vind.’
De basis van The Way Home zat vrij snel in elkaar. ‘Ik had op Curaçao demo’s gemaakt, samen met Reyer Zwart (bassist, red.) en JP Hoekstra (gitarist, red.). Dat doe ik altijd: zelf de liedjes schrijven en dan maak ik demo’s op mijn laptop. Op een verschrikkelijke manier, maar dat is wel vast hoe een liedje eruit moet komen te zien. Maar toen kwam voor ons de grootste uitdaging: de demo’s voor The Way Home waren in dit geval al zó goed, dat we precies die vibe wilden vangen op de plaat. We vonden het jammer dat we het niet gelijk goed hadden opgenomen. Uiteindelijk is dat goed gelukt. De plaat is gelukkig nóg beter geworden dan die demo’s.’
De grote dikke auto die je koopt om je buurman te imponeren… Dat neem je allemaal niet mee als je in het kistje gaat.
Verloren zielen
Op The Way Home zet Vera zijn gedachtes over de staat van de wereld op een rijtje. Het ‘thuis’ uit de titel staat daarbij symbool voor een basishouding die nog weleens uit het oog verloren wordt. ‘Als ik zie hoe we met z’n allen aan het doordraaien zijn op deze planeet… Mensen gaan steeds gekker doen. Het voelt als een stel verloren zielen die maar gewoon ergens naartoe lopen en het doel achter het bestaan een beetje vergeten zijn. Soms kan het best even onduidelijk zijn wat dat doel precies was; het pad dat je wilde volgen is soms een beetje vies geworden. Maar je kunt altijd terug naar de basis. Als je een keer een andere afslag hebt genomen, dan kun je altijd wel terug naar een vorm waarbij je je wél comfortabel voelt.’ Met een lachje: ‘En dat klinkt zweveriger dan hoe ik het bedoel.’
Hoewel Vera liever spreekt van persoonlijke hersenspinsels, geeft de singer-songwriter wel degelijk een boodschap mee. ‘Het blijft raar om te zien hoe de wereld verandert. En niet ten goede. Terwijl ik denk: alle techniek is er, er is geld genoeg, Maar het is wat raar verdeeld, mensen gooien met bommen, mensen worden tegen elkaar opgezet en na al die jaren trapt iedereen er nog steeds in. En dat vind ik dan… bijzonder.’
Nomaden in de woestijn
De titeltrack van The Way Home vormt een van de sleutelnummers van het album. ‘Voor mij is dat een van de belangrijkste liedjes. Het is in de kern alles wat ik doe, maar heeft ook iets heel moderns. De kick die je hoort, is eigenlijk een geluidje uit GarageBand (een gratis muziekprogramma met geluidenbibliotheek van Apple, red.) Ik had een stomp nodig, dus ik heb dat geluidje wat veranderd en dat werd deze kick. We hebben met allerlei drumsounds en echte drummers geprobeerd om het na te maken, maar het moest gewoon dit geluid worden. En ook dat zweverige dat je hoort, komt gewoon uit GarageBand. Een programma dat voor iedereen toegankelijk is. Dat vind ik heel tof aan The Way Home. Het is een bewijs dat je helemaal geen geld nodig hebt om goede muziek te maken. Alleen een visie. En een geluid in je hoofd.’
Ook op dit nieuwe album zijn de teksten van Vera beeldend en gedetailleerd. Geen toeval, want het is precies hoe de Zeeuw tot zijn lyrics komt. ‘Als ik schrijf, zie ik beelden. Als ik ergens aan denk, denk ik in mijn hoofd niet aan platte tekst. Stel ik zou een lied schrijven over een roos. Dan schrijf ik niet dat die roos rood is of een groene steel heeft. Maar misschien schrijf ik wel over hoe het licht valt op de bladeren en dat er nog druppels dauw op die bladeren zitten. Meer als een soort schilder. Bij The Way Home zag ik bijvoorbeeld het beeld voor me van nomaden die door de woestijn trekken, op zoek naar een beter bestaan. Dat is wat ik erbij voelde.’
Ik vind het gewoon niet echt prettig om met andere mensen te schrijven. Omdat je er dan toch sneller ingaat met de gedachte dat er een hit moet komen.
Plastic jezusfiguurtje
Plastic Jesus behoort tot de mooiste liedjes op het album. En ook in dat nummer heeft het beeldend vermogen van Vera een grote impact op de lyrics. ‘Op een dag stond mijn vrouw naar buiten te kijken en zag iemand op de grond liggen. Er stonden allerlei mensen bij, politie, ambulance. Wij zagen het hele gebeuren door het raam. Het was heel tragisch en vervelend om te zien, maar we kregen in eerste instantie geen emotie door. Omdat we achter glas stonden en het geluid niet hoorden. Later ben je er in je hoofd mee bezig en kun je het ook gewoon voelen. En dat hoef je ook niet te verstoppen. ‘It doesn’t matter if it hurts.’ Bij het schrijven van Plastic Jesus keek ik als het ware als ambulancebestuurder naar die plek. En in mijn verbeelding hing er zo’n plastic jezusfiguurtje aan de binnenspiegel van die ambulance. Zo iemand maakt veel mee en dan kan ik me voorstellen dat diegene zo’n dingetje heeft opgehangen.’
We vonden het jammer dat we het niet gelijk goed hadden opgenomen. De plaat is gelukkig nóg beter geworden dan die demo’s.
The Way Home eindigt op haast stichtelijke wijze met Temporary. Danny Vera’s muzikale variant van de carpe diem-gedachte. ‘Ik vind het lastig dat we met z’n allen zo raar doen, want alles is maar tijdelijk. De grote dikke auto die je koopt om je buurman te imponeren… Dat neem je allemaal niet mee als je in het kistje gaat. Maar je laat wél de herinnering achter of je een beetje een leuk persoon was. Of je een beetje goed was voor de mensen om je heen. En dat mensen het leuk vonden om met je te lachen. Als het allemaal zo kort duurt, laten we er dan in ieder geval iets leuks van maken met elkaar.’
Het nieuwe album The Way Home van Danny Vera is verschenen op 7 november. In februari en maart trekt de muzikant door het land met zijn theatershow The Sound Of Long Ago. Vanaf eind april reist Vera langs diverse poppodia om The Way Home live te presenteren.
Fotografie: Escha Tanihatu
