De dood van zijn vader, het verlangen om een commune te stichten en in het licht stappen zijn enkele voorbeelden die Douwe Bob gebruikte tijdens het schrijven van zijn nieuwe album OUTCAST TOWN. Op deze plaat is hij eerlijk, puur en authentiek. Precies zoals je hem kent. ‘Nog meer in het Nederlands? Nee. Voorlopig nog niet.’
Opgewekt komt Douwe Bob begin deze maand op zijn motor op een vrijdagmiddag De Pijp in Amsterdam binnenrijden. Bestemming: een brasserie in de Dusartstraat, waar een luistersessie met een aantal fans voor zijn nieuwe album gepland staat. Tussen het spelen van de nieuwe songs door, vind hij ook nog even de tijd om met Nieuweplaat in gesprek te gaan.
Je trapt het album af met een nummer waarin je een stel freaks toespreekt en toe laat in een stad – OUTCAST TOWN – waar ze – net als jij – gewoon zichzelf kunnen zijn. Wat was de aanleiding om hier een nummer over te schrijven?
‘Ik kijk om me heen en zie hoe we voor de gek worden gehouden in deze wereld. We worden tegen elkaar opgezet. Zwart, wit, rijk, arm, links, rechts… Toen ik afgelopen zomer met dat hele politieke gebeuren onder de bus werd gegooid (Douwe weigerde op te treden bij een Joods kindervoetbalevenement omdat het evenement niet voldeed aan de afspraak ‘Geen politiek, geen religie’, red.), was dat een moment van wakker worden. In m’n hoofd dacht ik: konden we met elkaar maar een commune stichten en samenkomen op een plek waar we ons niks aantrekken van al die heisa. Ik voel me vanaf kleins af aan al een outcast. Iemand die vaak anders denkt dan de rest en zich verbonden voelt met personen die niet meelopen in de rij, zoals de meesten dat wel doen. Welcome To Outcast Town is een ode aan die mensen.’
Op de hoes van het album staat een foto van je zoontje afgebeeld die je zelf hebt gemaakt. Een bewuste keuze uiteraard, maar heeft het nog een speciale betekenis met betrekking tot de albumtitel?
‘Zeker. Toen ik hem zo zag staan met dat fietsje in Noord-Spanje waar de foto genomen is, kreeg ik het gevoel van een gatekeeper die een nieuwe wereld bewaakt. Hij in z’n eentje tegen de hele wereld, als onderdeel van de nieuwe generatie die het moet gaan doen. Heel krachtig.’
Het leven is kort, we moeten zuinig zijn op de tijd die we hebben en genieten van de mensen die we liefhebben. Dat wil je met deze nieuwe songs meegeven. Dat besef komt vast door je rol als vader.
‘Zeker. Het ouderschap verandert een mens nog meer dan ik ooit had gedacht. Alles wordt in perspectief gesteld.’
In Photographs zing je over het gemis van jouw vader. Door zijn dood kan hij jou niet zien in jouw eigen rol vader. Wanneer heb je dit geschreven?
‘Afgelopen jaar. Vroeger kon ik vaak met best veel woede naar m’n vader kijken, maar dat heb ik niet meer sinds ik zelf vader ben. Ik voel echt die stappen. Eerst die woede, toen het verdriet en daarna de acceptatie. Het is zonde hoe het allemaal gegaan is, want het had zo leuk kunnen zijn. Als ie het maar wat slimmer had aangepakt…’
Een verlangen naar huis en klaar zijn om je vermoeiende ogen te sluiten, twee ijkpunten binnen het liedje Tired Eyes. Alsof je klaar was met een bepaalde situatie… klopt dat?
‘Ja, zeker. Ik was moe van het nachtleven en moe van de sfeer van situaties waarin ik belandde door m’n alcoholgebruik. Maar het liedje gaat ook over verlangen naar liefde. Naar de vrouw die thuis op me zit te wachten en het gevoel hebben dat ik in het licht wil stappen. Maar tegelijkertijd kan ik het niet, want ik ben nog steeds in gevecht met mezelf.’
Ik ben al die tijd bezig geweest met het bouwen van een raket in de achtertuin die me naar de zon heeft gebracht
En wie is de Benny waarover je zingt in het gelijknamige nummer op het album?
‘Ik denk dat ik dat zelf ben. Het liedje is voor al die bitches die niet in me geloofden. De docenten die riepen dat het niks met me zou worden in de muziek en dat ik maar iets anders met m’n leven moest gaan doen. Maar ik ben al die tijd bezig geweest met het bouwen van een raket in de achtertuin die me naar de zon heeft gebracht, en waar alleen maar positiviteit is. Dus het liedje is ook een hart onder de riem naar alle freaks die niet in de rij meelopen, net zoals bij Welcome To Outcast Town. Ze zijn op weg naar iets waarin ze geloven en gaan er dus helemaal voor. Om zo’n metafoor te gebruiken als je een liedje schrijft, is gewoon fucking vet.’
Wanna Be Free gaat over dat vrije gevoel van vroeger en uitbreken. De Douwe Bob die zichzelf niet kon beheersen en de weg naar de bar altijd wist te vinden…
‘Klopt, en die Douwe is er nog steeds. Je moet niet alles wegstoppen. Af en toe kan ik nog wel eens bliksemschicht hebben van fomo. Dan wil ik van huis weg en terug naar dat gevoel van vroeger. Maar dat gevoel mag bestaan. Voel het maar en schrijf erover. Zoals ik nu heb gedaan.’
En sluit My Place daarop aan? Want daar in zing je: ‘I’m addicted to the dragon that I never seem to catch, can’t get no satisfaction’.
‘Ja, dat is een gezegde. Een high achtervolgen die je nooit meer te pakken krijgt. Niks is zo sterk als die eerste high. You’re chasing that first high and chasing the dragon. Je wilt altijd het dronkenschap en de vrijheid, maar als je het hebt, is het eigenlijk helemaal niet zo nice. Vroeger vond ik het altijd het leukste als ik van tevoren wist dat ik een wilde avond zou hebben. Het gevoel van: ‘vanavond gaan we gek doen doen, boys!’ Maar vervolgens valt het vies tegen en hang je een paar uur later te kotsen boven een wc-pot. Als je weet wat een echte verslaving is, dan zul je begrijpen wat ik met dat gevoel bedoel. Dat eerste drankje achtervolgt je voor de rest van je leven.’
Dit is het eerste album dat verschijnt bij je eigen platenlabel Breaking Records. Waarom moest dat label er komen?
‘De grootste reden was dat ik zoveel mogelijk dingen zelf wil doen en de eigenaar kan zijn van wat ik uitbreng. We leven in een tijd waarin je de grote labels niet heel erg meer nodig hebt. Tegen alle beginnende artiesten zeg ik dan ook: laat je niet naaien door anderen die het allemaal beter weten. Vroeger had je daar nog misschien nog iets aan, maar nu niet meer. Doe het gewoon lekker zelf in eigen beheer.’
Vorig jaar scoorde je samen met MEAU een hit met Nog Even Blijven, meteen de eerste keer dat je in het Nederlands op een plaat te horen was. Krijgen we nog meer Douwe in het Nederlands?
‘Nee. Voorlopig nog niet. Nederlands komt dichterbij, terwijl je in het Engels nog een masker op kunt zetten. Daarnaast vertegenwoordig ik met succes een genre in Nederland dat niet door veel anderen gedaan wordt. Oké, je hebt Waylon, Ilse (DeLange, red.) en Danny Vera die goed zijn in wat ze doen en wat dicht bij mijn stijl ligt, maar omdat ik me verantwoordelijk voel om de Engelse taal te bewaken, blijf ik gewoon lekker doen wat ik altijd doe.’
OUTCAST TOWN van Douwe Bob is vanaf 17 april verkrijgbaar
Fotografie: Tony Perèz en Douwe Bob (albumhoes)
