Na negen jaar zonder een studioalbum is Triggerfinger weer terug met Tarmac. Het nieuwe album van de Belgische rockband gaat over wat voor hen op dit moment het meest van belang is: hun familie. Over ouders die ouder worden, hun kinderen die hun eigen pad vinden en bovendien zijzelf in het midden daarvan. Voor zanger en bassist Ruben Block en drummer Mario Goossens kan dat soms een uitdaging zijn.
De titel van het album, Tarmac, verwijst naar een begin- en eindpunt. Ruben: ‘Tarmac duidt doorgaans op een landingsbaan. We vonden dat beeld erg mooi. Het is een locatie waar je begint en eindigt. Het paste uitstekend bij de onderwerpen die dit album voor ons behandelt.’
Dat startpunt begon met de vraag of Block en Goossens dit nog wel wilden. Na een geplande pauze, soloprojecten, corona en het vertrek en later overlijden van bandlid Paul Van Bruystegem, zat er bijna tien jaar tussen twee studioalbums. ‘We vonden het simpelweg nog te leuk. Vervolgens zijn we gestart met schrijven, zonder van tevoren te bepalen hoe het zou moeten klinken. Er bestonden geen richtlijnen of verwachtingen. Gewoon starten en kijken waar het uitkomt,’ zegt Goossens.
Charlie De Keersmaecker
Nieuwe energie
Het begin vond plaats zowel in België als in Los Angeles, waar Triggerfinger opnieuw samenwerkte met producer Mitchell Froome. Hij produceerde ook voor onder andere Crowded House, Suzanne Vega en Elvis Costello. Volgens de band bracht hij precies wat nodig was om nieuwe ideeën aan te jagen.
‘Hij heeft een andere kijk op muziek dan wij dat hebben,’ vertelt Block. ‘Mitchell baseert zijn gedachten sterk op harmonieën en composities. Hij observeert een nummer en vraagt zich af wat het nog nodig heeft.’ De samenwerking verspreidde zich over verschillende jaren. De band reisde vaak naar Los Angeles om aan demo’s en nieuwe nummers te werken, waarna ze thuis verder aan de slag gingen.
‘Je hebt te maken met iemand die buiten jouw eigen wereld staat,’ aldus Goossens. ‘Dat leidt vanzelf tot nieuwe concepten en ideeën. Daarnaast hadden Ruben en ik in die periode ook onze eigen projecten. Je brengt die ervaringen terug naar Triggerfinger.’ Dat de band inmiddels bestaat uit twee oorspronkelijke leden voelde daarbij niet als een beperking. ‘Het is eigenlijk heel organisch gegaan’, zegt Goossens. ‘We hebben nooit gezegd: het moet zo klinken of zo worden. We hebben gewoon gekeken wat er gebeurde.’
Ineens sta je in het midden
Tijdens het schrijven werd het steeds duidelijker waar Tarmac daadwerkelijk over moest gaan: familie.
‘Als kind zijn jouw ouders degenen die voor jou zorgen,’ zegt Block. ‘Maar op een bepaald moment draait dat om. Dan hebben zij hulp nodig en kom jij in die positie terecht. Je merkt tegelijkertijd dat je eigen kinderen volwassen worden. Je bevindt je plotseling tussen twee generaties in.’ Voor beide muzikanten is dat allesbehalve een abstract onderwerp. Tijdens het maken van het album werden Blocks schoonouders hulpbehoevend en verloor Goossens zijn moeder. ‘Ik ben mijn ouders kwijt,’ zegt Goossens. ‘Dus ik ben nu degene die bovenaan staat. Dan begin je automatisch na te denken over wat er nog komt. Wat vind ik belangrijk? Wat wil ik nog doen?’
Charlie De Keersmaecker
Ook het besef dat de bandleden inmiddels midden vijftig zijn, speelt mee. ‘Het produceren van een album vergt zowel tijd als energie,’ vertelt Block. ‘Op een gegeven moment realiseer je je dat je niet onbeperkt veel platen meer zult produceren. Hoewel het misschien moeilijk lijkt, helpt het je om je bewuster te worden van hoe je je tijd wilt besteden.’ Hij beschouwt ouder worden echter niet als iets negatiefs. ‘Het is in feite ook erg prettig om 55 te zijn. Je wordt kalmer en laat meer zaken van je afglijden.’
Van startbaan naar landingsbaan
Met meerdere singles uit en het album op komst, lijkt voor Triggerfinger de echte start van Tarmac pas te komen wanneer de Europese tournee begint. Dan ontdekken de mannen welke songs tijdens concerten echt hun plek verdienen. ‘Dat kun je niet leren in de repetitieruimte. Je moet ze voor het publiek uitvoeren.’ Verschillende nummers hebben inmiddels al die vuurdoop ondergaan, onder andere tijdens Pinkpop in Landgraaf. ‘Geronimo ontwikkelde zich direct tot een favoriet onder het publiek. Dat nummer functioneert uitstekend als opener,’ zegt Goossens. ‘Vanaf de eerste noot gebeurt er iets’
Het album gaat dus pas echt landen wanneer het gespeeld gaat worden voor het publiek. Weer terug bij Tarmac. ‘Dat is precies waar wij zitten,’ zegt Block. ‘Je bent niet meer aan het begin van je leven, maar ook nog niet aan het einde. Er vertrekken dingen en er komen nieuwe dingen aan. En jij staat daar ergens tussenin.’
Het nieuwe album Tarmac van Triggerfinger verschijnt op 18 september. De Belgische band treedt in november 2026 op in Den Haag, Tilburg en Groningen. Op het moment van schrijven zijn er nog kaarten beschikbaar.
