Als je als artiest je eerste eigen headline tournee door Europa mag doen, is dat natuurlijk een droom en mega spannend tegelijk. Voor de Britse singer-songwriter is Lusaint is dat moment – zeven jaar na haar debuut – dan eindelijk gekomen. In onze hoofdstad streek ze neer voor een optreden in Bitterzoet, waar ze vooraf in de kleedkamer de tijd vond om met ons in gesprek te gaan.
Je hebt de eerste paar optredens van de tour erop zitten. Hoe gaat het tot nu toe?
‘Geweldig! Ik ben echt in shock over het aantal mensen dat bij de verschillende locaties is wezen kijken. Ik voel me goed bij de intieme shows die ik geef en het is te gek om na afloop met mensen te spreken die door mijn muziek geraakt worden. Al die verhalen zijn te gek en betekenen veel voor me. Ik ben nu voor de tweede keer in Nederland en mag hier dus mijn eerste concert gaan geven. Het is tof om hier weer te zijn. Er hangt hier een hele relaxte sfeer die aanvoelt als thuis en dat is heel fijn.’
In je nieuwe single Love Bites Back omschrijf je het moment waarop een relatie verschuift van geborgenheid naar twijfel. Kun je daar meer over vertellen?
‘Toen ik dit nummer samen met mijn gitarist Bjorn Woodhall en Jonny Lattimer schreef, kwam ik tot de conclusie dat het gras aan de overkant echt niet altijd groener is dan je soms denkt. Je leven kan op een bepaald punt gewoon goed zijn zoals het is. De inspiratie komt vanuit het perspectief van een relatie die ik zelf heb gehad. Ik moest iemand na een lange tijd loslaten, omdat die relatie om allerlei redenen niet bleek te werken. Maar, als ik er nu op terugkijk was er eigenlijk niet eens zoveel aan de hand. Ik ging gewoon door een bepaalde fase die me naar de beste delen van m’n leven heeft gebracht. En ja, die fase had ik misschien ook met die ander kunnen hebben, maar toch koos ik daar niet voor. Dat moment is een soort wake-up call geweest. Mensen denken vaak dat ze een beter leven hebben wanneer ze in een relatie zitten, maar dat is natuurlijk niet altijd zo. Als je je als persoon kunt verbeteren, ga er dan voor en blijf niet te lang vasthouden aan de negatieve kijk op dingen. Met de tijd kom je er dan vanzelf wel.’
Vorig jaar lanceerde je het eerste deel van de ep Apothecary. Op 1 mei komt het tweede deel uit. Kijken we naar het aanbod van je muziek op de muziekdiensten, dan heb je al meerdere ep’s op je naam staan maar nog geen album. Waarom wil je juist de muziek telkens in wat kleinere hoofdstukken delen met je luisteraars?
‘Deze manier van muziek uitbrengen werkt op dit moment gewoon heel goed. Ik wil uiteindelijk natuurlijk ook een heel album lanceren, want dat is gewoon net wat specialer. Maar de manier zoals ik het nu doe, stelt me in staat om te begrijpen wie ik ben als artiest. Ik kan rustig kijken wat werkt en welke kant ik op moet gaan.’
Een van de liedjes op de ep is Tib Street, vernoemd naar een straat in Manchester. Wat betekent dit nummer voor je?
‘Mijn carrière is begonnen in Matt & Phred’s een jazz-club in Manchester, waar ik en de jongens van mijn band vandaan komen. Het is de plek waar onze muzikale avonturen zijn begonnen. Ik ben onlangs van Manchester naar Londen verhuisd, waardoor ik de herinneringen aan de club nog meer ben gaan waarderen. Dat ik met de jongens nu mijn eerste Europese tournee mag doen, voelt voor ons allemaal als een full circle moment.’
Op de nieuwe ep staat ook Shoot You Dead, je vorige single. Hierin zing je letterlijk dat je iemand dood wil schieten. Iemand die een zware greep op je heeft gehad en dat je met één schot de liefde terugneemt die je zo verdiend. Dat is kant en klare taal!
‘Haha, ja. Bjorn – met wie ik het nummer heb geschreven – kwam met de titel aanzetten en daar zijn we op verder gaan broeden. Dat je iemand zó erg kunt haten en dat je in staat bent om diegene dood te schieten, dat is de achterliggende gedachte geweest. Het gaat niet specifiek over een bepaald persoon, maar dus meer over een gevoel dat vrijkomt als je echt heel boos bent. Het is dan ook een heerlijke track om live te spelen.’
Waterfalls, een single die vorig jaar oktober uitkwam, staat ook op de nieuwe ep. Waar gaat dat nummer over?
‘Over het constant in een strijd zitten wanneer je met iemand een relatie hebt. Iets wat ik zelf heb gemaakt. Uiteindelijk heb ik me door die persoon verraden gevoeld en dat gevoel nam ik mee tijdens het schrijfproces, samen met Bjorn en Mitch Jones. In eerste instantie was het nummer wat kaler qua geluid, maar door er meer instrumenten aan te toe voegen, hebben we er echt een poppy track van kunnen maken, aangevuld met de neo-soul sound waar ik zo gek op ben.’
Het verschil met toen en nu
‘Het uitbrengen van beide ep’s zie ik als een zelfhelend proces, omdat ik op een holistische manier de liedjes geschreven heb. Als ik terugkijk naar Self Sabotage, de ep die ik eind 2024 uitbracht, speelde er heel veel in mijn leven. Ik gebruik niet graag het woord ‘drama’, maar er was gewoon veel aan de hand. Daarnaast was ik aan het uitzoeken wie ik wilde zijn als artiest en waar mijn carrière naartoe zou gaan. Er waren zoveel verschillende aspecten in die periode gaande, waardoor de muziek ook zwaarder voelde. Nu ik de nummers van die periode live zing, voelt het toch anders. Het is een heel bijzonder en mooi gevoel om te ervaren dat ‘de versie van mezelf’ van toen oké is. Toen ik de songs voor Apothecary schreef, ging het echt over de transformatie die heb ik doorgemaakt. Ik merk nu dat ik veel beter met obstakels om kan gaan dan hiervoor. De reis van zelfreflectie blijft zich op een mooie manier ontwikkelen.’
Het lukt vaak om binnen een half uur al een halve song af te hebben, maar de basis is voor mij altijd de melodie
Iedere songwriter voert zijn vak op een eigen manier uit. Welke werkwijze werkt voor jou het fijnst?
‘Als ik de studio ben heb ik meestal wel een aantal voicememo’s op m’n telefoon staan. Die laat ik dan aan Bjorn horen. Hij weet altijd alles heel snel te ordenen. Soms zitten de toonhoogtes van een liedje overal en klopt de pitch niet helemaal, maar hij weet vaak alles in de juiste hokjes plaatsen, waardoor het goede producties worden. Het lukt vaak wel om binnen een half uur al een halve song af te hebben, maar de basis is voor mij altijd de melodie. Een goede melodie is voor mij alles.
Daarna nemen we vaak een soort ruwe vocal, zonder echte tekst op. Het zijn dan meer een soort klanken of ad-libs. Gewoon iets waarmee ik kan voelen waar de melodie van de zang naartoe gaat. Na ongeveer een uur beginnen we dan echt met het schrijven van de tekst en bedenken we waar het nummer over moet gaan. In de tweede helft van de dag focussen we ons vooral op het verhaal achter het nummer, want dat vind ik echt een van de leukste dingen aan muziek schrijven: storytelling.
We zijn nu ook samen met andere producer/songwriter aan nieuw materiaal bezig. Zijn naam is Ian Barter. Hij heeft vaak al specifieke tracks klaarliggen waar we overheen improviseren om melodieën te vinden. Normaal gesproken werkt die manier van liedjes maken voor mij niet zo goed, maar met Ian juist wel. Elke keer als ik met hem de studio inga, komen we er met iets uit waar allemaal enthousiast van worden. Het voelt alsof we met elkaar aan een album bouwen, dus ik ben heel benieuwd wat daar verder nog uit gaat komen.’
Je muziek wordt vaak vergeleken met dat van Duffy en Amy Winehouse…
‘Ja, dat klopt. Ik kijk weinig naar dat soort type artiesten als het om inspiratie gaat. Maar ik snap de vergelijkingen wel. Duffy en Amy hebben geweldige stemmen, dus het is ergens is het wel een eer. Nina Simone, Billie Holiday en Ella Fitzgerald zie ik wel echt als inspiratiebronnen. Hun invloeden van soul en jazz vind ik te gek. Het is trouwens wel grappig dat het zingen überhaupt pas veel later op mijn pad is gekomen. Als jong meisje had ik niet de ambitie om zangeres te worden. Dat kwam pas veel later toen ik op school auditie deed voor een productie waarin ik de leadzang mocht doen.
Na de middelbare school deed ik een opleiding voor fashion designer. Dat was heel leuk om te doen, maar het zingen bleef maar in mijn hoofd knagen. Een docent heeft me toen gestimuleerd om daar iets mee te doen, dus ik ben in kleine barretjes en restaurants sets gaan spelen om mezelf nog meer te ontwikkelen. Toen in 2019 een fragment van een cover van En Vogue (die ik twee jaar eerder had opgenomen) werd gebruikt in de Britse versie van Love Island, kreeg ik mijn eerste succes. Daardoor zijn er veel deuren opengegaan. En nu heb ik mijn eigen headline tour, een droom die uitkomt.’
Je hebt nog geen duetten op je naam staan, dus wie staan er op je verlanglijstje?
‘Ik hou van Bon Iver, hij is een van mijn favoriete artiesten. Hoewel de muzieksoort die hij maakt niet helemaal aansluit bij die van mij, zou dat wel een interessante samenwerking kunnen opleveren, denk ik. Daarnaast luister ik graag naar Fred Again. Een bijdrage op een van zijn platen zou ik te gek vinden en qua zangeressen zeg ik: Lianne La Havas en Lauryn Hill, ook twee vrouwen met geweldige stemmen. Om iets met hen te doen zou het ultieme zijn.’
Apothecary (Pt. 2) van Lusaint is vanaf 17 april verkrijgbaar
Fotografie: William Blakesley-Herbert
