Een synthesizeralbum van Marble Sounds. Pieter Van Dessel had het zelf niet kunnen vermoeden toen hij rond 2010 met zijn band begon. Maar met Core Memory is het nu toch een feit. Van Dessel schoof aan voor een gesprek met Nieuweplaat over het opvallende nieuwe album van de Belgische band. ‘Alles kan eigenlijk bij Marble Sounds.’
Slaap je een beetje goed in de dagen rond zo’n albumrelease? Of maak je je nog ergens zorgen over?
‘Ha, er is wel een zekere berusting hoor. En tevredenheid. Tevredenheid omdat ik de plaat heb gemaakt die ik wilde maken. Het cliché zegt dat je muziek voor jezelf maakt. En dat is ook wel een beetje zo. Kijk, ik ben ook echt niet ongevoelig voor fijne reacties. Maar ik ga er ook niet slechter van slapen als het niet zo is. Als je zelf achter jouw werk staat, maakt het eigenlijk niet heel veel uit.’
In een persbericht richting de release van Core Memory zei je: ‘ik had het gevoel dat ik met de vorige plaat een punt had bereikt waar ik moeilijk nog voorbij kon gaan. In plaats van te proberen Marble Sounds (het album uit 2022, red.) te overtreffen, heb ik een ándere plaat gemaakt.’ Dat is eerlijk van je, maar het klinkt niet erg ambitieus…
‘Hahaha, ja dat is wel waar. Tja, ambitie… Ik ben misschien wel de minst ambitieuze muzikant die er bestaat. Het is niet zo dat ik op mijn achttiende dacht: ‘ik wil zingen en de wereld veroveren.’ Daar ben ik nooit zo mee bezig geweest. Wat je zegt is dus wel terecht. Ik ben totaal geen ambitieuze muzikant.’
Je zegt in feite: Core Memory gaat hoe dan ook niet zo goed zijn als Marble Sounds.
‘Ik vind het eerlijk gezegd helemaal niet erg om niet ambitieus te klinken. En anderzijds zeg ik ook: ‘Ik heb met Marble Sounds een hele goede plaat gemaakt, wat moet ik hierna nog?’ Dat is juist weer arrogant.’
Heb je het jezelf moeilijk gemaakt door de kwaliteit van je vorige album?
‘Ik heb na Marble Sounds wel echt even genoten van het resultaat. Vaak zit je op zo’n moment al met je hoofd bij het volgende album, maar ik ben destijds niet gelijk met Core Memory begonnen. Dat heeft wel een tijdje geduurd. Ik kon even op mijn lauweren rusten.’
En toen besloot je om een ‘ander’ album te gaan maken.
‘Na een tijdje begin je daar toch over na te denken. Ik wilde niet hetzelfde doen als op het vorige album. Dat risico wilde ik niet lopen. Dat mensen gaan zeggen: ‘ja, dit is hetzelfde als die vorige, maar dan minder goed.’ Vandaar de keuze om een andere kant op te gaan.’
Hoe anders is die andere kant?
‘Het blijft in zekere zin natuurlijk wel een Marble Sounds-album. Het is niet opeens een funky reggaeplaat of zo. Maar ik vind het wel leuk om stilletjes aan een beetje grenzen op te zoeken.’
Waar begin je eigenlijk bij het maken van een ‘ander’ album?
‘Je hebt echt een nummer nodig dat je over de streep doet trekken. In dit geval was Nothing to Get Over het begin. Toen ik dat nummer had gemaakt, dacht ik: ‘dit wil ik op een album zetten.’ Maar ja, je kunt zo’n nummer vervolgens niet op een folk- of singer-songwriteralbum zetten. Ik liet Nothing to Get Over aan mijn vrouw horen en zij zei dat het klonk alsof het op de soundtrack van Top Gun stond. Toen dacht ik: ‘ja, ik ga gewoon eens een 80’s-plaat maken.’ En dat begint allemaal bij één lied. Dan voel je gewoon dat er een album in zit. Eigenlijk is de hele plaat een excuus om Nothing to Get Over uit te brengen.’
Wat hoor jij als je nu naar Core Memory luistert?
‘Afwisseling, het is zeker niet uniform over de hele lijn. Het is altijd een beetje schipperen. Wil je cohesie of afwisseling? Beide zijn belangrijk. Dus er zit ook zeker wel eenheid in. Klanken die in meerdere songs terugkomen.’
En als je dan zo zit te luisteren. Heb je dan toch nog momenten waarop je denkt: hé, dit komt toch behoorlijk in de buurt van het vorige album?
‘Ik heb daar totaal niet aan gedacht zelfs. Uiteraard probeer je een zo goed mogelijke plaat te maken. Maar ik heb Core Memory nooit meer vergeleken met Marble Sounds. De vorige was heel persoonlijk, deze is minder persoonlijk. Maar ze waren even leuk om te maken.’
De grens tussen componeren en produceren is al een tijdje vervaagd. Bij het debuut van Marble Sounds heb ik überhaupt nergens opgeschreven ‘produced by’. Want wat is dat dan?
Moet je nu voor het volgende album wéér een compleet andere kant op met Marble Sounds, omdat je Core Memory niet meer kunt overtreffen?
‘Hahaha, nu dat de reacties zo goed zijn… Ik vind dat super, maar inderdaad… Tijdens het maken van Core Memory heb ik akoestische ideeën gekregen die ik zeker nog een keer wil uitbrengen. Ik was op een gegeven moment twee soorten albums aan het maken. En ik denk dat de ideeën die niet op Core Memory pasten de start worden voor de volgende. Het is eigenlijk voor het eerst dat ik in deze fase al zo ver ben met een volgend album, maar ik geef mezelf altijd iets van drie jaar. Ik wil echt nog wel eerst twee jaar aan een opvolger werken en dan een jaar opnemen. En dan hopelijk tot iets komen dat niveau haalt.’
Of je moet tussendoor even een barslecht album uitbrengen. Dan is de druk van de ketel voor daarna…
‘Hahaha, inderdaad. Dat is nog wel een idee.’
Core Memory begint met An Emotional High. Dat was ook de eerste single. Waarom was dit het perfecte begin?
‘Veel songs van Marble Sounds bouwen heel rustig op. An Emotional High heeft een vrij plotse start. Dat je moet het eigenlijk zien als een soort statement. Zo van: dit is anders, we vliegen er gewoon direct in. Oké, het is geen statement dat de wereld gaat veranderen. Maar voor Core Memory vond ik het wel eens geestig om zo te beginnen. Dat mensen direct weten dat het een popplaat is.’
Een bescheiden statement.
‘Net als alle fade-outs. Ik heb altijd wel van uitgesponnen outro’s gehouden. Op elk album staan wel een paar outro’s die lang kunnen doorgaan. Maar ik heb er altijd een eindakkoord aan geplakt. Ik heb een fade-out nooit gedurfd. En op deze plaat heb ik dat wél gedaan. Gewoon zoals in de jaren tachtig. Ik vind het wel geestig, dat soort spelerijtjes. Al begreep ik dat radiopresentatoren die fade-outs behoorlijk haten…’
Met If You Would Prove Me Wrong Now heb je behoorlijk wat airplay op de radio veroverd, ook hier in Nederland. Wat was er eerst? Dat prachtige intro of die prachtige tekst?
‘Het intro was er eerst. If You Would Prove Me Wrong Now stond er eigenlijk heel snel op. Feitelijk zijn het acht akkoorden die zich constant herhalen, dus als dat idee er eenmaal is, ben je al heel ver. De zanglijn heb ik geïmproviseerd, eerst nog zonder tekst. En daarna kwamen de woorden.’
Waar gaat het nummer over?
‘Het is geïnspireerd op Stijn Vranken, een dichter uit Antwerpen. Die had in een krant een aantal levenswijsheden geformuleerd. Eén daarvan was: geef soms je ongelijk toe. Gelijk hebben is passé. En ik vond dat wel een mooi idee, dat ongelijk toegeven. Zo kom je vooruit in het leven. Dat vormde de basis voor de tekst. Het is wel echt een van mijn lievelingsliedjes op Core Memory. Echt zo’n nummer dat ik mezelf over vijf jaar nog steeds in onze setlist zie steken.’
If You Would Prove Me Wrong Now is dus gebaseerd op een dichter. En er zitten wel meer verwijzingen naar andere culturele uitingen in het album verstopt.
‘Dat zijn van die leuke dingen om te gebruiken voor liedjes. Films, spreekwoorden. Er zitten bijvoorbeeld verwijzingen in Core Memory naar andere muziek. In Give or Take a Few is het vrij duidelijk: dat is een antwoord op A Thousand Miles van Vanessa Carlton. Ik had eventjes het idee om in elke song een verwijzing te doen naar een ander liedje. Tot op zekere hoogte heb ik dat kunnen volhouden, maar het is niet in elk liedje gelukt.’
Het vorige album was heel persoonlijk, deze is minder persoonlijk. Maar ze waren even leuk om te maken.
Ik hoef zeker niet te vragen welke muzikale verwijzingen er nog meer zijn?
‘Hahaha, nee. Ik vind het wel leuk om dat niet te zeggen. Van die Easter eggs.’
Je hebt Core Memory weer zelf geproduceerd. Waarom vind je het zo fijn om ook die touwtjes in handen te hebben?
‘Het is niet per se een kwestie van ‘fijn’. Het is meer mijn werkwijze dan dat ik per se die post wil innemen. Ik denk dat ik zelf gewoon het beste weet wat ik wil en daarom doe ik het zelf. De grens tussen componeren en produceren is al een tijdje vervaagd. Bij het debuut van Marble Sounds heb ik überhaupt nergens opgeschreven ‘produced by’. Want wat is dat dan? Ik schrijf liedjes en ik neem ze op. Zo simpel is het. Als dat dan ‘produceren’ is, dan mag daar prima ‘produced by Pieter’ staan. Maar ik zie dat niet als iets bijzonders. Het is gewoon zoals ik werk.’
Wat heeft Core Memory jou geleerd over Marble Sounds?
‘Dat er veel mogelijk is. Toen ik rond 2010 met Marble Sounds begon, had ik nooit kunnen bedenken dat ik vijftien jaar later dit soort synthesizermuziek zou maken. Wat mij heel blij maakt is dat we dit nu kunnen uitbrengen en dat mensen ons toch blijven volgen. Dat vind ik geweldig. Dat maakt dat we nog even door kunnen; nog minstens één plaat kunnen maken. Of meer. Alles kan eigenlijk bij Marble Sounds. Nou ja, ik ga nooit reggae maken. Of funk. Maar ik vind dat wel echt fijn, er zit rek op.’
Het nieuwe album Core Memory van Marble Sounds is verschenen op 7 maart. Op 4 april treedt Marble Sounds op in So What! in Gouda, op 25 april in de Muziekgieterij in Maastricht, op 27 april in Mezz te Breda en op 29 april in TivoliVredenburg te Utrecht.
Credits fotografie: Johannes Vande Voorde
