De prijs voor het uitbrengen van een sterke single: het legt de lat voor een opvolger behoorlijk hoog. Begin oktober kwam metalcoreband As I Lay Dying ijzersterk voor de dag met het overweldigende Echoes. Het behoort zonder twijfel tot de beste nummers uit het toch al zo sterke oeuvre van de band. Best een prestatie gelet op de roerige voorgeschiedenis. As I Lay Dying onderging dit jaar een flinke make-over. Leadzanger Tim Lambesis zag na een bijzonder rumoerige tijd maar liefst vier nieuwe bandleden toetreden. Vorig jaar verlieten Phil Sgrosso, Ryan Neff, Ken Susi én Nick Pierce de band. Zij weigerden met Lambesis in een band te zitten, omdat hij naar verluidt zijn vrouw zou hebben aangevallen, onder toeziend oog van Susi. Eerder gingen al geruchten rond over fysieke en emotionele mishandeling van zijn vrouw door toedoen van Lambesis. Toen begin dit jaar een video uitlekte waarin Lambesis zijn hond een flinke klap verkocht, was de zanger even helemaal persona non grata. De persoonlijke problemen hadden weinig impact op de kwaliteit van de muziek, want Echoes was een single om ‘u’ tegen te zeggen.
Maar ja… Voor de opvolger If I Fall is het wel gelijk een oneerlijke strijd geworden. Vergeleken met Echoes valt het resultaat inderdaad wat tegen. Maar dat is een kwestie van perspectief. Zonder die vergelijking is If I Fall prima te pruimen. Een fade-in vormt het opvallende begin van het nummer, maar het geeft As I Lay Dying wel de ruimte om de spanning op te bouwen. Achtereenvolgens melden gitaar en drums zich, waarna de hel losbreekt. Het melodieuze refrein werkt als lauwwarm water op een brandwond.
